Hell :: N.Y. Muscle

Helmut Josef Geier is een naam die je eerder zou verwachten in een
encyclopedie (Vraag: wie stelde het procédé op punt om koffiebonen
te vriesdrogen? Antwoord: H.J. Geier), maar nee, de man in kwestie
is een 40-jarige Duitser uit München, met een
voetbaltrainersdiploma op zak en een voorliefde voor vrouwelijk
schoon. Op zich niks bijzonders, want zo lopen er nóg rond in
Beieren. Deze Helmut (Hell, voor de vrienden) onderscheidt zich van
zijn volksgenoten door het feit dat hij één van de leading
men
is in de hedendaagse muziek. En in tegenstelling tot zijn
illustere naamgenoot, onze mekkerende Voice Pearl Kermit Lotti,
getuigt deze Helmut wél van een goeie smaak en gevoel voor humor.
Bovendien is hij van alle markten thuis: als platenbaas van het
fameuze International DeeJay Gigolos (Fisherspooner, Miss Kitten,
Dopplereffekt…), als eigenaar van een nachtclub en als DJ
(‘Electronic Body House Music’ uit 2002 vat uitstekend samen hoe
hij tijdens zijn sets “oude” en nieuwe muziekvormen zoals ebm,
elektroclash, elektropunk en techno met elkaar vermengt). Na
‘Geteert & Gefedert’ en ‘Munich Machine’ is deze ‘NY Muscle’
het derde studio-exploot van Hell, en het is één van de (op het
eerste gehoor) interessantste en (bij nader “aanhoren”) beste
platen van de afgelopen maanden geworden. Voor het geld hoeft hij
het naar verluidt niet te doen. Der Helmut liet zich dan ook door
niks of niemand de wet dicteren, en ontbond zijn duivels in de New
Yorkse Cave Super Studios. Alle genres waar hij ooit van ver of van
dicht mee te maken heeft gehad, passeren op deze razende
rollercoaster de revue: punk, electroclash, new wave, ebm, techno,
electro;… het spat als een wekenlang opgespaard orgasme uit de
speakers. En dan die handlangers waarmee Hell zich omringt! Alan
Vega van het legendarische Suicide (vorig jaar in Hof ter Lo meer
dood dan levend) croont vanonder zijn grafsteen de sterren van de
hemel, Erlend Øye mag de jongere
generatie elektro-luvvers vertegenwoordigen, maar de
opmerkelijkste bijdrage is die van Billie Ray Martin (Electribe
101, The Groove Corporation), die drie nummers voor het einde van
de plaat (dus net iets te vroeg, maar deze Hell krijg je niet gauw
geblust!) een mooi slaapliedje mag komen zingen voor de Satan.
Uniek plaatje dat getuigt van (Hel)moed!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × een =