Secondhand Lions




Kleine jongens worden groot, en oudere jongens worden alleen
maar beter. Tot zover de diepzinnige lessen die ik meenam uit
‘Secondhand Lions’, een ouderwetse familiefilm over ouderwetse
waarden. De kleine jongen is Haley Joel Osment, die ooit nog
overtuigend dode mensen zag in ‘The
Sixth Sense’
, maar tegenwoordig te kampen heeft met een
brekende stem en acteertalent dat samen met zijn teelballen lijkt
in te zakken. De oude leeuwen zijn Robert Duvall en Michael Caine,
twee monumenten van acteurs die met zichtbaar genoegen de show
komen stelen. De strijd tussen de generaties is nog nooit zo
ongelijk geweest.

Osment speelt Walter, een schuchtere vijftienjarige die door
zijn inhalige moeder (Kyra Sedgwick), wordt gedumpt bij twee norse
oudooms, terwijl zij zelf naar Las Vegas trekt op zoek naar geld en
een man. De twee nonkels, Garth (Caine) en Hub (Duvall), spenderen
hun dagen met het beschieten van verkopers die op hun land komen en
het vertellen van sterke verhalen. We ontmoeten hen als een
prachtig duo oude smeerlappen, die regelmatig herinneringen
oproepen aan Statler en Waldorf uit ‘The Muppet Show’. Het is
duidelijk vanaf het begin dat onder die ruwe bolster eigenlijk twee
maagdelijk blanke pitten schuilgaan, maar het blijft leuk om hen
bezig te zien.

De plaatselijke legende wil dat Garth en Hub een fortuin van
ettelijke miljoenen in hun vervallen boerderij hebben verborgen –
de schat van een sjeik, of de buit van een overval, wie zal het
zeggen? En terwijl de twee knorrige oude mannen hun hebberige
familieleden van zich af slaan en zich jong proberen te houden met
cafégevechten, groeit er zowaar een band tussen hen en hun
achterneefje, die niets met geld te maken heeft.

‘Seconhand Lions’ was in ieder geval een liefdesproject voor
regisseur/scenarist Tim McCanlies, die zelf het nodige geld bijeen
wist te schrapen om te film te realiseren, nadat alle grote
studio’s hem hadden afgewezen. Als je kijkt naar het resultaat, is
het moeilijk om in te zien waar de geldschieters zich zorgen over
maakten – natuurlijk zijn de hoofdrollen gereserveerd voor twee
oude mannen, maar de thematiek en het sentiment waarmee het
behandeld wordt, garanderen sowieso een publiek van nostalgische
veertig-plussers. ‘Secondhand Lions’ beantwoordt netjes aan de
vereisten van elk Hollywood melodrama en kleurt nergens buiten de
lijntjes. Niet dat dat noodzakelijk een slechte film oplevert –
alleen geen bijster opwindende.

Nostalgie, daar gaat het over. Garth en Hub zijn twee figuren
die oud zijn geworden zonder dat hen daar ooit toelating voor is
gevraagd, en nu kijken ze terug op hun leven, en ze willen méér. Ze
willen nog langer. Vandaar misschien dat ze zo graag sterke
verhalen vertellen, over het vreemdelingenlegioen en hun avonturen
in Arabische landen, die zo uit ‘1001 Nacht’ zouden kunnen komen.
‘Zijn al die verhalen waar?,’ vraagt Walter Hub op een bepaald
moment. ‘Wat maakt dat uit, als je erin gelooft?,’ krijgt hij als
antwoord. Het is niet omdat een verhaal verzonnen is, dat het geen
waarheid bevat. Nu, nu ze tegen wil en dank oud zijn geworden,
zoeken ze continu naar manieren om toch jong te blijven – het
beschieten van verkopers, bijvoorbeeld. Of het in huis halen van
een oude leeuw – net als Garth en Hub zelf, een vechtersbaas op
leeftijd die nog een paar ferme klauwen in huis heeft voordat zijn
tijd afgelopen is.

Dat alles wordt niet op de meest subtiele manier aan de man
gebracht. U hebt dit soort van ‘de zomer van mijn jeugd, toen mijn
leven veranderde en ik volwassen werd’-verhalen al eerder gezien,
en er wordt hier niet bepaald iets wereldschokkends aan het genre
toegevoegd. McCanlies filmt in bruine en gele kleuren, en geniet
ervan om lange momenten in te werken aan een meertje waarin de maan
wordt gereflecteerd, of in een maïsveld terwijl de zon ondergaat.
Dat, en de soms overnadrukkelijke dialogen, zorgt ervoor dat
letterlijk niemand het punt van de film kan missen. Dit is een
verhaal over volwassen worden, over de noodzaak om ergens in te
geloven, over afscheid nemen van het verleden en bovenal over de
vastberaden beslissing om je leven ten volle uit te buiten, er
alles uit te halen wat erin zit, tot aan de laatste dag. Enfin: dit
is een filmverhaal.

Subtiel is het niet, maar verdomd als er hier en daar niet een
aardige scène in de film zit – een treffen tussen Hub een paar
plaatselijke randjongeren is een plezier om naar te kijken, en ook
de flash-backs naar Hubs avonturen als een jonge man zijn goed in
elkaar gestoken, alsof je naar kleurenversie van een oude Douglas
Fairbanks-swashbuckler aan het kijken bent.

‘Secondhand Lions’ is en blijft evenwel een volstrekt
voorspelbaar stukje entertainment, dat zich enkel nog enigszins
weet te onderscheiden dankzij de prestaties van Caine en Duvall.
Caine’s Amerikaans accent is altijd weer even wennen (ook in ‘The
Cide House Rules’ had ik daar destijds moeite mee), maar hij is
zo’n goed acteur dat hij dat mankement moeiteloos weet te
overstijgen, gewoon door de zelfverzekerdheid en natuurlijke klasse
die hij uitstraalt. Hetzelfde kan gezegd worden voor Duvall, die
zich hier nog steeds een energiek acteur toont, een boom van een
kerel die hier in feite veel beter staat te acteren dan het
materiaal verdient. Osment heeft het moeilijk om zich staande te
houden tegenover dat oud geweld – zijn stem gaat als een roetsjbaan
op en neer, wat na een tijdje behoorlijk irritant gaat werken, en
voor het overige schijnt hij niet echt te weten wat die Walter nu
precies voor een jongen is. Osment tuurt vanonder z’n bijna
dichtgeknepen ogen, maakt soms eigenaardig houterige bewegingen,
alsof hij het niet eens gewend is voor een camera te staan, en
piept tussendoor zijn teksten. Na een half uur wil je hem wurgen.
Het is niet te geloven dat dit dezelfde jongen is die zo’n
indrukwekkende prestaties leverde in ‘The Sixth Sense’ en ‘A.I.’.

‘Secondhand Lions’ is een film die in de eerste plaats mikt op
een iets ouder publiek, en misschien dat zij er meer in zullen
vinden om van te genieten. Voor mijn part is dit een project dat
bulkt van de goeie bedoelingen, maar dat maar weinig in huis heeft
om de grijze middenmoot te overstijgen. Neem Duvall en Caine weg
uit het plaatje, en wat hou je nog over? Ik mag er niet aan
denken.

http://www.secondhandlions.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =