Vader komt uit Yorkshire, moeder is Oostendse: uit die kruisbestuiving is Bherman voortgekomen en even verschillende invloeden sijpelen ook door in zijn werk. Het maakt zijn laatste werkstuk The Other/63 erg interessant. Met deze plaat sluit Bherman de triptiek van zijn in ’99 verschenen debuut The Corridor en het daaropvolgende The Row af.
Gillespie, Dylan, Cash, Engelse folk en blues. Het zijn maar enkele voorbeelden van Bhermans invloeden. Sommigen noemen hem de Vlaamse Tom Waits, bij momenten kan je in zijn stem Nick Cave terugvinden. Bherman staat wat alleen binnen de Vlaamse muzieksien, al doemt het bebaarde gezicht van Tom van Laere sporadisch op bij het beluisteren van dit album. Beide mannen doen terecht hun zin, scheppen een eigen wereldje, ver weg van de dEUS-en en Soulwax-en van deze wereld. Laat hen maar doen, want met hen heeft Vlaanderen duidelijk nog meer te bieden.
We moeten bekennen: hij is een harde noot om te kraken. We hebben er een aantal draaibeurten over gedaan vooraleer we The Other/63 begonnen te appreciëren maar het was het ontdekken zeker waard: Bherman maakt van elke songtekst een klein verhaaltje waarrond de muziek als een miniatuurtapijt gedrapeerd wordt. Vakmanschap is noodzakelijk om elk draadje tot zijn recht te laten komen. Laat dat nu juist hetgeen zijn waar Bherman blijkbaar enige kaas van gegeten heeft.
In “Clap” stuwt het riedeltje van de slideguitaar het nummer voort. Wat een vaart heeft die song: de Britse vloot was er in zijn overwinning op de Spaanse Armada niets tegen. Single “Every B” passeert regelmatig op Studio Brussel. Mocht de titel je niets zeggen: “Only for you” wordt er tientallen keren in herhaald. De vocale partijen van Bherman worden mooi ondersteund en aangevuld door Lennard Busé, bekend van Yum en Superdiesel.
Eerbetoon “NY” zou niet misstaan in een rokerige jazzclub in de — volgens Bherman – ’second most beautiful city’. “Light” is prachtig en ook “Underway” — opgedragen aan Orfeus en Euridyce — vormt met zijn voortdurende “Down by the water” een van de hoogtepunten op de plaat. Het gebonk en geschuur van de muziek zorgt voor de ultieme soundtrack bij de tekst. Ook in “2Tpark” reflecteert de, als stoorzender gebruikte, muziek het gevoel van de tekst. Kortom, Bherman zorgt voor een mooie en evenwichtige plaat. Sterk en de moeite.
