Busdriver :: Temporary Forever

Een hip hopper die zichzelf Busdriver laat noemen en een spuuglelijke hoes die refereert naar kubisme en surrealisme? Zo iemand is ofwel prettig gestoord ofwel volledig van de pot gerukt. Busdriver is echter het eerste en dat uit zich ook in zijn muziek.

Na de facteurs – – Postmen — is nu ook het nobele beroep van chauffeur aan de beurt: het lijkt wel of de ambtenarij ontdekt is door de hiphopwereld. Busdriver releaste Temporary Forever vorig jaar al in thuisland Amerika maar verblijdde ons land er pas recent mee. Single "Imaginary Places" kent u misschien wel van Studio Brussel, meer bepaald van Radar alwaar het nummer nu en dan geplugd werd.

"Imaginary Places" is een hilarisch nummer waarin Busdriver frenetiek over een volledig ontspoorde fluitmelodie (!) rapt en een kleine rustpauze inlast voor de volgende wijsheid: "Kids, if you want to piss off your parents, show interest in the arts. Kids, if you really wanna piss off your parents, buy real estate in an imaginary place. Oh yes." Als je het nummer kent, weet je waarover we spreken, als dat niet het geval is: ren als de geheide bliksem naar de platenzaak of download het — tegen betaling uiteraard — en probeer je grijns of schaterlach in te houden bij het beluisteren.

Na een dertigtal keren naar het nummer geluisterd te hebben, schakelden we eindelijk over naar de rest van het album. Niet zo geniaal als "Imaginary Places" wist de rest van het album ons toch te overtuigen en bijwijlen een grijns op het gelaat te toveren. "Gun Control" heeft een typische soulvolle vrouwenstem die de beat ondersteunt maar tegelijk ook de door gangstarap geijkte geweerschoten. Alleen weet Busdriver een hilarische sterfscène tussen te werpen waardoor het hele "tougher than tough"-gevoel grandioos te zeiken gezet wordt.

"Stylin’ Under Pressure" geeft aan het idee van "skit" een heel andere invulling. Een skit is de ergerlijke, gesproken interlude waarbij het lof van de rapper(s) in kwestie vaak gezongen wordt of waar één of andere "real life"-situatie — vaak met wapens en een hoog testosterongehalte — geënsceneerd wordt. Bij Busdriver wordt het een wel heel bizarre bestelling aan een drive-in. "Idle Chatter" is een geniaal up-temponummer waarbij de muziek wanhopig de stem tracht te volgen. Eén of ander bizar belletje loopt als een hondje achter alles aan. Geniaal in zijn eenvoud.

In "Somethingness" laat een maatje van Busdriver weten dat sommige van zijn vrienden blank zijn en dat hij het niet begrepen heeft op zwarten uit Afrika die Johnson heten. Voor deze heren geen foute politieke correctheid. Het nummer is overigens naar Busdrivers normen enorm laidback te noemen. "Driver’s Manual", de tweede skit, is zo mogelijk nog hilarischer. We zullen nooit meer op dezelfde manier naar een handleiding kijken. Die man is prettig gestoord.

We kunnen nog wel een half uurtje doorbomen over de genialiteit van de man maar we stellen voor dat u de rest van het album zelf ontdekt, eens u voorbij "Imaginary Places" geraakt natuurlijk. The man himself lijkt nog het meeste op een gezette versie van Michael Franti. Je weet wel, die boomlange vent bij Spearhead. Laat ons met deze wijze woorden à la Busdriver besluiten: "Kids, if you really want to piss of your friends, buy Busdriver’s album." Zelden hebben we zo een hilarische, up-tempo hip hop-plaat gehoord die bulkt van het talent. Waar wacht je nog op om in te stappen voor de rit van je leven?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twaalf =