Lewis And Clarke :: Bare Bones And Branches

Fans van Duyster mogen een nieuwe band aan de boezem drukken: Lewis and Clarke, een band uit Delaware, maakt typische sfeervolle, ingetogen Americana die in deze koude en mistroostige herfsttijden het hart verwarmt.

Bare Bones And Branches klinkt als het minder inventieve broertje van The Black Heart Procession (ook een Duyster-favoriet) en de akoestische gitaar primeert dan ook duidelijk bij deze heren. Zo is "Sommerville" opgebouwd rond een gitaar en de ietwat hese stem van zanger Lou Rogai, al dan niet ondersteund met achtergrondgezang. De Western feel uit zich niet enkel in de prominente plaats die de gitaar inneemt, maar ook in de thematiek zoals in "Western Movie Town" en "Doc Holliday Was a Phony". Doc Holliday: charlatan, gevreesd duellist, tandarts, choleralijder, gokker, drankverslaafde én de man die samen met de broertjes Earp geschiedenis schreef met het vuurgevecht aan de O.K. Corall (o.a. verfilmd als "Tombstone" en "Gunfight at the O.K. Corall").

In "No Name Disaster" wordt de akoestische gitaar ondersteund door een elektrische die zich evenwel netjes op de achtergrond weet te houden. Het is pas in "Bloody Coat" dat de andere muzikanten naar het voorplan treden met een eerste up-tempo nummer. "Waiting on a Friend" neemt evenwel onmiddellijk gas terug en laat een voorzichtige drum pas na een tweetal minuten invallen. Slechts in een enkel nummer zal hier en daar eenzelfde swinggevoel binnen de melodieën toegelaten worden maar toch overheerst een bijna heilig respect voor de sfeer.

Bare Bones and Branches is een éénduidig album. Wie houdt van ingetogen, naar Americana neigende softe gitaarrock, zal hier zeker zijn gading in vinden. De heren kennen hun vak en weten sterke melodieën te schrijven maar slagen er niet in zich buiten hun keurslijf te wringen. "Doc Holliday Was a Phony" zou normaliter de single moeten zijn en is typerend te noemen voor het album.

Lewis and Clarke heeft een aangenaam album uitgebracht voor de kerstdagen. Als zij zichzelf naar de toekomst toe echter niet weten heruit te vinden, dan zullen ze dra tussen de plooien van de muziekgeschiedenis verdwijnen. Om Frank Black van wijlen Pixies te parafraseren: Westernfilms zijn leuk, maar zou jij alleen maar naar westerns willen kijken? Eenzelfde gevoel kregen we bij Lewis and Clarke: voor een gunfight at the O.K Corall wegen ze vooralsnog te licht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =