Lamb :: Between Darkness And Wonder

Het was weer zo één van die typische momenten dat we terug verliefd werden op muziek: Lou Rhodes (tegenwoordig heet ze Robinson naar haar man), zong op Pukkelpop de sterren van de hemel, terwijl een hyperactieve Andy Barlow niet alleen de monitors op en af stapte maar ook frenetiek op de percussie roffelde. Of het tijdens "Till The Clouds Clear" was, zoals we nu vermoeden bij het beluisteren van Between Darkness And Wonder, is niet zeker. Mooi was het in elk geval, en verliefd zijn we nog steeds. Maar nu heel specifiek op Lou.

Lamb was één van de vele triphopbands die, in de nasleep van Portishead en Tricky, de ether een stuk lomer kwamen maken. En zoals dat gaat in een vrije markt, moet je je eigen niche creëren om volk te trekken als het (te) druk wordt op het plein. Lamb zette dus zijn eerste stapjes in de wereld als het drum ’n bass-zusje van de triphop, maar dat bleek al snel een wat beperkte omschrijving. Op hun debuut omarmden Lou Rhodes en Andy Barlow immers al hedendaags klassiek in — het niet toevallig zo genaamde — "Gorecki" en dook in zowat elk nummer elementen van klassieke songschrijverij op.

Dat was niet anders op de opvolgers Fear Of Fours en What Sound. Ondertussen werd Lamb ook een goed op elkaar in gespeelde live-band. Between Darkness And Wonder zal wel weer het resultaat zijn van weken studiogeknutsel, maar het geheel klinkt erg hecht gemusiceerd en meer dan bij zijn voorgangers horen we het Lam hier levend.

Opener "Darkness" is een vijf minuten durende intro die aankondigt wat komen zal. Met zijn beats die onregelmatig opduiken om meteen daarna alle richtingen uit te schieten, zet het nog eens de lijnen uit van het speelveld waar Lamb zijn thuismatchen afwerkt. "Stronger" volgt naadloos en doet het met zacht tikkende triphopbeats en een pianootje dat af- en aangolft. Robinsons stem zweeft over de muziek als een wolk meeuwen en het nummer zwelt aan met de wind. De gortdroge drum ’n bass van "Sugar 5" wordt in het zog van de daaropvolgende stilte geboren.

"Sugar 5" is Lamb uit de oude school, met een pure drum’n bassbreak waaruit het orkest komt gekropen. De storm die dat oproept eindigt abrupt en in het oog ervan vinden we het tinkelende pianootje dat instrumental "Angelica" doet openbloeien. En dan is het aan "Till The Clouds Clear".

Een pingelend folkgitaartje opent vriendelijk en Rhodes vraagt zich af "What’s left to say?". Het is een schijnbeweging. AC Milan dat doet alsof het gaat verdedigen tegen Club Brugge. Al snel barst Rhodes samen met de rest van de muzikanten feller en feller uit, en wordt het gitaartje overstemd. Het eindigt echter op een gelijkspel, want in de outro van het nummer wint de rustige aanpak toch weer.

"Wonder" is de single die elke Lamb-plaat heeft: of het nu "Gorecki" heet of "Gabriel", het klinkt niet als een single, maar het zijn telkens prachtige rustpunten als het op de radio passeert. Van die momenten dat je spontaan gaat dagdromen. Helaas is "Wonder" de minst geslaagde van het rijtje, al heeft het op plaat meer gezicht dan wanneer het tussen de nieuwe Pink en Limp Bizkit gespeeld wordt.

"Sun" is een geslaagdere genreoefening uit het Lamb-kamp: een dansbaar popnummer zoals "Sweet" dat op het vorige album was. Het staat garant voor een opwindend live-moment, zo ééntje dat Barlow energetisch het podium kan laten rondstuiteren, maar het is pas erna dat het hoogtepunt van Between Darkness And Wonder volgt in "Learn".

"Are you feeling lost and lonely/you needn’t be" troost Rhodes, "if we only only had one turn in this life we had to learn", terwijl violen voor de gepaste achtergrond zorgen. Barlow is hier volledig afwezig en hij wordt niet gemist. Dit had op Sinead O’ Connor’s I Do Not Want What I Haven’t Got kunnen staan en is puur kippenvel.

We krijgen daarna nog "Please", dat het met een speeldoosmelodietje en die typische haperende beats doet, "Open Up" (nog één van die zeldzame uptempo-nummers) en afsluiter "Hearts And Flowers" (vintage Lamb), maar ons oordeel staat dan al vast : dit is een erg goeie cd van een groep die niet alleen boven het genre dat haar voortbracht uitsteeg maar het ondertussen ook nog eens tot een live-sensatie schopte. Om eerlijk te zijn: wij staan in dubio wat betreft onze 9e december: wordt het nog maar eens John Cale of gaan we toch voor Lamb? We vrezen dat de oude avant-gardist geen schijn van kans heeft op dit moment.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 15 =