In een vlaag van ongebreidelde betweterij weigerden wij tot voor kort naar Is This It van The Strokes te luisteren. Het leek allemaal veel te gehypet, gemarket en gelikt om echt goed te zijn. Intussen gaat er geen week voorbij zonder dat het plaatje door onze boxen schalt, meestal zelfs gevolgd door het eveneens uiterst puike Room On Fire. Hier spreekt een bekeerde Strokes-believer.
Men pleegt The Strokes nogal eens te haten. Rijkeluiszoontjes die elkaar ontmoetten op een eliteschool in Genève, gestyld worden door een styliste van Vogue en iest te exotisch klinkende namen hebben om een echt vanuit de buik rockend New Yorks garage-groepje te zijn. Hun oudere genregenoten uit The Velvet Underground en Television hebben zeker een moeilijkere jeugd gehad. Het is niet echt rock ’n roll. De echte muziekliefhebber (en muziekpers) hoort dergelijke muziek te wantrouwen, tenzij de hypemachine van de platenfirma te sterk blijkt om dat wantrouwen vol te houden. Dit om kort mee te geven, hoe ook uw dienaar zijn Strokes-non-believerschap verdedigde.
De remedie voor dergelijke poseurderij is eenvoudig: luister naar de muziek. Wij kunnen niet meer zonder Is This It en keken bovendien reikhalzend uit naar de opvolger. Op Room On Fire blijkt vooral dat The Strokes nog steeds The Strokes zijn. Geen grote zelfheruitvindingen of pogingen om hun nagenoeg perfecte debuut te overtreffen, maar gewoon rustig verder doen wat ze al deden. Julian Casablancas staat nog steeds door de payphone om de studiohoek zijn partijen in te zingen, Robert Hammond Jr. en Nick Valnsi wisselen heerlijk rammelende gitaarriedeltjes af met een puntig melodietje op z’n tijd. Fab Moretti drumt er — ondersteund door Nikolai Fraitures bas — een fijne backbeat onderdoor.
Meer van hetzelfde dus en op het eerste gehoor was dat niet zo’n geweldig nieuws. Een recensent wil verrast worden, nietwaar; van zijn stoel vallen van verbazing omdat het onmogelijke mogelijk is gebleken: dat The Strokes geen holle hype zijn. Een beluistering of vier verder realiseert men zich dat een pas ter plaatse voor The Strokes geen ramp is: we konden nog wel een half uurtje lome gitaarpop extra gebruiken, we worden er alvast zeker niet slechter van. Een mens gaat op den duur nieuwe songs als "The end has no end" (dat gitaartje in het refrein!), "Automatic Stop"(dat ska-gevoel!), "Whatever happened"(dat hakkelend ritme!) en "Under control"(dat je-ne-sais-quoi!) missen op Is This It.
U kan waarschijnlijk best zonder Room On Fire, maar weet dat het een heerlijke trip doorheen catchy gitaarpopland is, zoals we er al een van The Strokes hadden. Even verslavend, even schijnbaar los uit de mouw geschud, even onmisbaar na enkele beluisteringen. Dat laatste pintje gisterenavond was evenmin nodig, maar het was even verdomd lekker als de elfendertigste beluistering van Room On Fire. Het is natuurlijk ùw leven.
