Aesop Rock bewandelt aparte paden, zoveel is duidelijk. De groepsnaam, de titel van het album Bazooka Tooth en de cover recht uit een undergroundmagazine: niets wijst er op dat we hier te maken hebben met een ijzersterk en gewaagd hip hop-album.
Met Bazooka Tooth brengt Aesop Rock zijn vierde album uit, alsmede zijn tweede op het beruchte "Def Jux Label" van El-P. Wie van avontuurlijke hip hop houdt, weet hoe laat het is. El-P brengt alleen klasbakken uit binnen het door clichés gedomineerde hip hop wereldje. Aesop Rock is daar geen uitzondering op. Kenmerkend voor het album is de als frenetiek omschreven flow van the man himself. Aesop hoeft geen adem te halen, de bijwijlen psychedelische teksten —doorspekt met metaforen uit de populaire cultuur— vloeien ononderbroken uit de mond van de man.
Het door hem zelf geproduceerde album wordt gekenmerkt door zwaar pompende en gortdroge beats, ondersteund door verlopen gelopen blieps en afwezige gitaren en schuchtere trompetten. Aesop als producer heeft duidelijk zijn eigen stempel. De beats primeren sterk, maar hij geeft de ene keer subtiel en bijna onhoorbaar en dan weer prominent een plaats aan weinig voor de hand liggende instrumenten. Zo bezitten zowel "Bazooka Tooth" als "Babies With Guns" een intrigerende exotische fluitmelodie die zich als een slang rond de stem weet te kronkelen.
Gitaren vervullen een gastrol in "Limelighter" en "Cook It Up", dat subtiel een metalsolo door het geheel verweeft. Het nummer is Aesops versie van funk: een gelaagd klankentapijt van loodzware bassen, trompetgeschal, een metalgitaar en falsetstemmetjes die de geraspte stem van Aesop ondersteunen. Eén van de meer intrigerende nummers op het album. Tot onze persoonlijke favorieten behoort evenwel de single "Freeze" dat naar het einde toe alle remmen verliest in vrolijke fifties-stemmetjes. Het album wordt trouwens gekenmerkt door dergelijke stoorzenders her en der verspreid. Alsof hij zichzelf wil ondergraven, plaatst Aesop crooners, falsetstemmen en barber shop-achtige melodieën waar je het als luisteraar het minst verwacht.
"The Greatest Pac-Man Victory Ever" neemt onsmee naar de hoogdagen van het computerspel waarbij een zingende zaag of een typerend Doctor Who-melodietje —we zijn er nog altijd niet uit—de ondertoon voert. "We’re Famous" featuring El-P is een opgestoken middenvinger naar andere hip hop heads die menen Aesop te dissen terwijl "11:35" (featuring Mr. Lif) er in slaagt klassieke hip hop shouts — denk aan een hoop mensen die yo roepen — te combineren met een scheurende gitaar en operagezang.
Na een eerste beluistering knikten we goedkeurend, maar beschouwden we voorganger Labor Days als het grotere broertje. Nu liggen de kaarten echter anders. Aesop culmineert zijn kunnen op dit zeventig minuten durend meesterwerk. Dit werk overklassen is onmogelijk, maar dachten we dat ook niet van Labor Days? De schuchtere en ietwat wereldvreemde Aesop Rock ziet zichzelf niet graag als een profeet, laten we hem conform de naam – – Aesop(us) was een Griekse fabeldichter — maar een eersteklas verteller noemen.
