Machine Head :: Through The Ashes Of Empires

Na de release van hun live album Hellalive in maart van dit jaar kregen veel metalheads plots terug een sprankeltje hoop op een heropstanding van Machine Head uit het nu-metal moeras. Die comeback wordt nu bevestigd met hun vijfde studio-album, Through The Ashes Of Empires.

"Live sluit Machine Head gelukkig eerder aan bij het heavy geluid van de vroegere periode dan bij de magere laatste twee albums. Laten we hopen dat Robb Flynn en co die tendens in de studio verder zetten, want dan kraaien wij bij de volgende plaat weer volop victorie." Zo eindigden we onze bespreking van Hellalive. En jawel, die victorie is ondertussen al meermaals luidkeels gekraaid sinds we Through The Ashes Of Empires in handen kregen.

Machine Head bevrijdt zich met hun nieuwste album niet alleen van de nu-metal spotternij die de groep sinds The Burning Red achtervolgde, de zware jongens trekken daarbij ook nog eens resoluut de kaart van de brute kracht. De uitgesproken diepe en lage tonen die eigen zijn aan nu-metal en die Machine Head eigenlijk altijd al meesterlijk onder de knie had, worden bij dit album strakker aangetrokken waardoor het beste uit de nu-metal in functie komt te staan van de krachtige thrashy heavy metal die de eerste twee Machine Head albums kenmerkte.

Het resultaat mag er meer dan wezen en TTAOE is ook meer gevarieerd dan alles wat we al van Machine Head gehoord hebben. Daar zijn hoofdzakelijk twee oorzaken voor: de terugkeer naar de ’oude’ zangstijl van Robb Flynn en het technisch sterke gitaarwerk van nieuw lid Phil Demmel die de minder begenadigde Ahrue Luster vervangt. De songs bestaan vaak uit veel meer dan de enkelvoudige strofe-refrein structuur en er is ook weer plaats voor verassend goede solo’s.

Jazeker, Machine Head is terug heavy en wie daar zijn twijfels over zou hebben verwijzen we met graagte door naar de openingstrack van TTAOE: "Imperium", een nummer dat niet de minste krimp zou geven naast klassiekers uit de eerste platen zoals "Davidian" of "Ten Ton Hammer", en na een dikke 4 minuten zowaar een wending neemt die zowel van lef als van speelplezier getuigt. Zo ook bij "Bite The Bullet": een typische Machine Head-track, maar dan wel een Machine Head in goede doen.

Ook de andere acht nummers van het album houden het powerlevel continu op maximum zonder hun evenwicht te verliezen in overdreven machismo. Agressie is het codewoord en die ruwheid komt ook bijzonder goed over door het hoge technische niveau waarmee Machine Head de songs speelt. Voor andere bulldozerbands zoals Fear Factory of Biohazard moeten deze jongens alvast niet onderdoen, luister bijvoorbeeld maar naar de hoogmis van "Elegy" of het riffwerk in "Vim".

"I am officially retiring the word "Nu-Metal" from my vocabulary. It is THE most played out, overused and generic term, OF ALL FUCKING TIME!" meldt Robb Flynn in zijn online pre-release-dagboek op de Machine Head website. De nieuwe Machine Head is heel wat minder image en massa’s meer kwaliteitsmetal en daar zijn we verdomd blij om. Metalheads, maak die haren los en trek trots die Machine Head t-shirts weer aan want Machine Head is back in full force.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × drie =