Een nieuwe LFO! Dat we dat nog mogen meemaken! Hun vorige – Advance is intussen al zeven jaar oud en het duo werkt al een tijdje niet meer samen. Tussen het producen van de groten der aarde door schreef Marc Bell echter wat nieuwe tracks en die staan nu mooi verzameld op Sheath. Inderdaad, dat we dat nog mogen meemaken!
Er zijn weinig legendarischere techno-namen dan LFO. Na de Detroitse uitvinding van de techno, wisten twee Britse jongens de wereld te veroveren met hun iets experimentelere kijk op het genre. Hun twee albums Frequencies en Advance zijn torenhoge klassiekers in het genre. Waar deze albums duidelijk met de dansvloer in het achterhoofd werden gemaakt, is de nieuwe Sheath bij momenten heel wat ingetogener zodat hij ook in de huiskamer te genieten valt zonder dat het servies van de bomma sneuvelt.
Sheath klinkt meer als een compilatie dan als een regulier album. Een uiterst sadistisch gecompileerde imaginaire best, waarbij dromerige ambienttracks steevast worden afgelost door de beukende industriële techno die we al langer van LFO kenden. Opener ’Blow’ is een prachtige soundscape waarvoor heel wat mindere goden (laten we zeggen: Moby of Underworld) gaarne een arm of been veil zouden hebben en waarvoor u het volume de hoogte injaagt. En hop, voor u het weet dreunt "Mum – man" door de boxen: dat volume kan niet snel genoeg weer naar beneden.
"Unafraid to linger" en "Sleepy Chicken" lijken wel outtakes voor het door Bell geproducete Homogenic van Björk: vreemde, onscherp klinkende beats en een feeërieke klanken, soms zelfs een melodie erover. In "Sleepy Chicken" hangt een zeer subtiele spanning: het nummer weigert te beginnen, als een te lang uitgesponnen intro omdat de zanger zijn neus nog staat te poederen.
Single "Freak" begint met een heerlijk overstuurde vocoder-sample die even blijft hangen, om daarna uit te barsten in een floorfiller van jewelste. Het schijnt dan ook een serieuze hit te zijn in ’s werelds hipste clubs, maar ook wij hebben dat maar van horen zeggen. U brengt alleszins toch maar best het servies in veiligheid tegen dat u ’This/is going/to make you/freak’ hoort. Uw bomma zal u dankbaar zijn.
Er staat ook geniale teringherrie op Sheath. "Snot" bijvoorbeeld is het soort techno die bij foute volumekeuze wel eens een luidspreker kan doen kraken. In "Mummy, I’ve had an accident…" (ja, dat vinden wij nu eens een geweldige titel zie) draait Bell alle knopjes op zijn — ongetwijfeld gigantisch —mengpaneel alle kanten uit, wat afhankelijk van uw geestestoestand tot een behoorlijke mindfuck of oeverloze irritatie leidt.
We hadden geen nieuwe LFO meer verwacht, maar met Sheath lijkt het of ze nooit zijn weggeweest. Op de Goddeau-stereo draait dit album tegenwoordig op volle toeren (en gaat het volume op regelmatige basis omhoog en omlaag), die van u zal hopelijk snel volgen. U moet toch iets hebben om de teleurstelling van A hundred days off en 18 te vergeten?
