Wie zal er ooit iets snappen van Amerikanen? De Japanse thriller
‘Ring’, van regisseur Hideo Nakata,
werd nooit uitgebracht in de VS (ze houden daar niet van
ondertitels, schijnbaar), maar dat verhinderde niet dat de film
geremaket werd. Hadden ze gewoon het origineel op de markt gegooid,
dan hadden ze zich heel wat moeite kunnen besparen.
Ik was niet echt een fan van het origineel, dit in tegenstelling
tot de meeste andere fans van het horrorgenre. Ik zag gewoon weinig
dat echt griezelig was in de Japanse film, tot op het einde – maar
toen was het al te laat. Mijn verwachtingen waren dan ook niet
bepaald hooggespannen voor deze remake, maar al bij al viel het
nogal mee. Hij is net zo middelmatig als Nakata’s film, maar op een
andere manier.
De plot is in grote lijnen dezelfde gebleven: na de mysterieuze
dood van een familielid krijgt een journaliste, hier gespeeld door
Naomi Watts uit ‘Mulholland Drive’,
een videotape in handen. Op de tape staan enkel wat wazige, veelal
gruwelijke beelden, snel gemonteerde flitsen van een boom, een put
enz. Vervolgens gaat de telefoon, een hese stem zegt: “zeven
dagen”, en op dat moment heb je nog maar een week te leven. Wie de
tape bekeken heeft, wordt steevast na zeven dagen teruggevonden,
net als het dode meisje uit de familie van Watts, met een
verkrampte blik op het gezicht van pure angst. Watts bekijkt de
videoband, krijgt het telefoontje en heeft bijgevolg slechts zeven
dagen om haar eigen leven te redden. Samen met haar ex gaat ze op
zoek naar het verhaal achter de band.
Waar de Japanse film op zoek ging naar een bepaalde
onbehaaglijke sfeer om het publiek bij het nekvel te grijpen, gaat
regisseur Gore Verbinski hier de meer commerciële toer op.
Bloedende telefoons, uitgebreide elektrocuties en vliegen die uit
een tv-scherm komen gekropen behoorden niet tot het arsenaal van
Hideo Nakata. Verbinski werkt dat soort van schrikmomenten in om
het publiek wakker te houden, Nakata meende allicht ze niet nodig
te hebben. Misschien beschouwde hij dat soort van goedkope
boe-momenten wel als beneden zijn waardigheid. Ik bedoel, het is
echt niet moeilijk om een publiek te doen schrikken. Het is véél
moeilijker ze angst aan te jagen. Verbinski gaat voor het eerste,
Nakata ging voor het tweede, en geen van beiden slagen ze geheel in
hun opzet.
Want er is namelijk een zeer dunne lijn tussen horror en
komedie. Wat angstaanjagend is, is doorgaans identiek aan wat
hilarisch is. Het hangt er maar van af hoe je het brengt. Verbinski
heeft het soms zichtbaar moeilijk om die lijn te blijven
bewandelen. De openingsscène, bijvoorbeeld, is zeer goed aangepakt.
Ze komt zó uit het boekje “hoe maak ik horrorfilms”, en kan zelfs
vergeleken worden met de opening van ‘Scream’, maar ze is wél goed
aangepakt, en heel wat mensen in het publiek springen een meter
hoog op. Maar verderop in de film zit er een scène met een op hol
geslagen paard, dat weinig minder dan lachwekkend is. Waar zit de
grens tussen plausibele schrikeffecten en onzin? Geen idee.
Verbinski schijnt er ook niet al te zeker van te zijn. En mag ik u
er overigens op wijzen dat één van de cruciale schrikeffecten in de
film rechtstreeks uit ‘The Silence Of The Lambs’ gepikt is? Het is
een moment in de put, u zult het wel merken.
Visueel valt er weinig op de film aan te merken. De regisseur
laat zijn film zich afspelen in Seattle, één van de meest
regenachtige steden in de VS. Een metaalachtig blauw/groen licht
overheerst de film, terwijl bewolkte hemels, winters kale natuur en
een eeuwige regen sfeer toevoegen. Verbinski maakt goed gebruik van
die elementen.
Naomi Watts trekt zich bewonderenswaardig uit de slag als
Rachel, heldin tegen wil en dank, maar aan het einde van de rit
komen we eigenlijk maar weinig over haar te weten. Wat dat betreft
wordt hier dezelfde fout gemaakt als in het origineel: een grote
drijfveer van haar personage is haar wens om haar zoontje te
beschermen, maar net als in de Japanse film, brengt ze nauwelijks
tijd met hem door. Wanneer we het kind zien, is dat enkel opdat hij
als een ware Cassandra via tekeningen en dromen zijn moeder op het
juiste spoor zou kunnen zetten naar de oplossing van het raadsel.
We zien geen geloofwaardige moeder/zoon relatie (ook al niet omdat
de kleine haar niet ‘mama’ noemt, maar gewoon Rachel), en dat zorgt
ervoor dat we niet zo emotioneel betrokken zijn als nodig is in dit
genre.
Watts’ vriend wordt gespeeld door Martin Henderson, een man die
eruit ziet alsof hij zo van een poster voor Calvin Klein afgestapt
komt. Leuk voor de dames, ongetwijfeld, maar zijn vertolking is
opvallend eentonig. De man moet dringend eens leren hoe hij de
emotie “angst” moet uitbeelden. Ik kan me voorstellen dat je als
would-be mannelijke filmster je cool een beetje probeert te
bewaren, maar je mag wel je wenkbrauwen al eens een keer uit die
“wat-ben-ik-cool”-frons halen.
Plotgaten blijven door de film heenstralen. Kan er iemand mij
eens vertellen wie nu eigenlijk die video heeft gemà à kt? Een spook
met een digitale camera? En wie belt je dan eigenlijk op? Ben je
misschien wél veilig als je de videoband bekijkt, maar je hebt geen
telefoon? Tja, je gaat wel zoeken naar antwoorden…
‘The Ring’ is een veilig, middle-of-the-road
Hollywoodthrillertje. Nee, hij is niet slecht, daarvoor zitten er
teveel effectief in elkaar geknutselde griezelscènes in. Maar hij
is wel ongeloofwaardig, en bevat een hoog gehalte aan
“ja-dat-zal-wel”-momenten. Misschien komt dit beter over als je het
origineel nog niet hebt gezien, ik weet het niet. Maar ik zou het
risico althans niet nemen, en rustig wachten op de video.
Hoewel…
