Bob Dylan :: Blood On The Tracks

de favoriete plaat van Andy Van Pachtenbeke

Heel af en toe stuit je op een plaat die dieper gaat dan lichte ontroering. Een plaat die moeiteloos verwoordt wat je zelf tevergeefs probeerde te formuleren. Zo’n plaat is Blood On The Tracks.

Het was een nobel voornemen van mij, enkele jaren geleden. Ik wilde mijn muzikale interesse verruimen en beginnen bij de klassiekers. Met cd’s van Lou Reed en Tom Waits in handen ging ik nog even door de platen van ene Bob Dylan. Een man naast me duwde me een plaat in de handen. "Hier " zei hij, "dit heeft mijn leven veranderd." Enigszins sceptisch trok ik naar de kassa. Blood On The Tracks heeft me sindsdien nooit meer losgelaten.

De nummers zijn niet de beste die ik ooit gehoord heb en Bob Dylan heeft hoegenaamd niet de vocale kwaliteiten van pakweg Jeff Buckley. En toch… De plaat moet in je rijpen als een goede Bordeaux. Je moet leren luisteren, in de nummers durven kruipen om er weer als herboren uit te komen. Blood On The Tracks is meer dan een mooie plaat, het is een levenservaring.

Toen de plaat uitkwam in 1975 (na zijn eerste echtscheiding), stond Dylan er zelf versteld van dat mensen zo graag naar zijn verdriet luisterden. Reden daartoe is dat Blood On The Tracks niet ten onder gaat aan bombastische klaagzangen of zelfmedelijden. Dylan gooit zijn gevoel open en bloot op tafel zonder de nodige zelfrelativering uit het oog te verliezen.

Bovendien bevat de plaat zoveel meer dan verdriet. Verbittering werd nooit scherper verwoord dan in "Tangled Up In Blue" ("They never did like momma’s homemade dress"). "Simple Twist Of Fate" getuigt van zalvend fatalisme waarmee de gekwetste Dylan zijn lot ondergaat. Op "You’re A Big Girl Now" laat de bard met spijt in het hart zijn geliefde los, terwijl hij op "You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go" een laatste, gekwelde poging doet om de verloren geliefde aan zich te binden.

Op muzikaal vlak keert Dylan hier ten dele terug naar zijn roots. Na experimenten met elektrische muziek, die veel fans hem kwalijk namen, maakt Bob grotendeels opnieuw een folkplaat. Dit maakt van Blood On The Tracks ook één van de beste Dylanplaten om gewoon oppervlakkig naar te luisteren. Op die manier doe je evenwel afbreuk aan zijn grootsheid. Dylans grootste gave bestaat er in briljante teksten te schrijven, die hij altijd wonderwel met de juiste muziek weet te omkaderen. In "Buckets Of Rain" bijvoorbeeld slaagt hij erin een deprimerende tekst met een lichte gitaarlijn te omkleden die het geheel de overdreven zwaarmoedigheid ontneemt.

Evengoed ontpopt Dylan zich in het even amusante als tragische "Lily Rosemary And The Jack Of Hearts" tot een geboren verhalenverteller. Geheel volgens de regels van het spel, bouwt hij in de eerste strofen de suspense op, om op het einde met een verrassende wending iedereen een stap voor te zijn. Deze gave deelt hij met andere grootheden als Bruce Springsteen en Lou Reed. "Shelter From The Storm" is dan weer een staaltje van pure muzikale poëzie. Gelezen in het halfduister op een gure herfstdag, kan de tekst zonder meer als een gedicht van Byron doorgaan. Niet toevallig werd Dylan door onder meer Allen Ginsberg als een groot dichter beschouwd.

Protestsongs als "Like A Rolling Stone", zul je op Blood On The Tracks niet vinden. Daarvoor is de plaat veel te persoonlijk en intimistisch. Maar voor mensen zoals ik die met een melancholische en licht cynische ziel opgezadeld zitten, geeft dit meesterwerk het hele palet dagelijkse emoties weer. De achtergrondmuziek bij een gevoelsleven klonk nooit eerder zo helder door als op deze plaat. Blood On The Tracks is de vriend die op elk moment het juiste weet te zeggen, die in het café mee je verdriet gaat verdrinken en je op het eind van de dag weet te helen met een gemoedelijk: "Ach, eigenlijk is het allemaal zo erg nog niet."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + drie =