Depeche Mode :: Violator

de favoriete plaat van Kim Cauberghs

Toen we de opdracht kregen onze all-time favourite te bespreken, werd er bij vermeld: "en niet allemaal Jeff Buckley, he". Nu moet ik wel bekennen dat Grace één van mijn klassiekers is, net zoals Little Earthquakes van Tori Amos en The Bends en OK Computer van Radiohead dat zijn. Toch heb ik geen van deze platen gekozen omdat er eentje enkele jaren vroeger zijn intrede gedaan heeft in mijn muziekwereldje en er de nodige revolutie teweeg bracht.

Ik ben een kind van de jaren ’80. Zo doende ben ik zot op eighties music. Niet omdat het al een tijdje ’in’ is om dat leuk te vinden. Neen, omdat ik dat altijd al fantastisch gevonden heb. Noem het iets als goeie herinneringen, misschien vermengd met wat melancholie naar those good old days. Dit gezegd zijnde kon het ook niet anders dan dat ik een typische jaren ’80-band zou nemen. Depeche Mode begon namelijk ergens begin jaren ’80 elektronische muziek te maken. Als je nu naar hun eerste platen luistert, snap je niet meer dat ze toen populair waren. Maar je moet hen natuurlijk wat credit geven: sommige van die nummers zijn live écht de moeite.

Ergens in ’88 was Depeche Mode bezig met een tour die van hen wereldsterren zou maken. De Music for the Masses-tournee bracht hen in Amerika waar ze optraden in het Rose Bowl-stadium. Het was de eerste keer dat ze voor zoveel mensen optraden en het was zeker en vast niet de laatste keer. Het nieuws dat Depeche Mode een stadiumband was, ging de wereld rond en zo ook de opnames van hun optreden in Rose Bowl onder de noemer 101. Depeche Mode was op dat moment klaar voor grootse dingen en dat vond zijn uiting in Violator. Tot op heden hun grootste klassieker.

Ik herinner het nog goed. Het was 1989 en op MTV draaiden ze regelmatig "Personal Jesus", de eerste single uit Violator. Het nummer heeft een soort cowboysound door de aanwezige gitaren — DM ontdekt gitaren, jawel! — en de clip paste er wonderwel bij: de heren muzikanten waren allemaal uitgedost als cowboys met een attitude to match. Mijn broer vond het een goed liedje, ik niet. Resultaat: ik moest de video telkens hij over het scherm gleed lijdzaam ondergaan. Een tijdje later bracht mijn broer Violator mee. De groep kwam me niet bekend voor tot hij me uitlegde wie ze waren. I was horrorstruck!

Niet veel later hoorde ik een absoluut prachtig nummer uit mijn broers kamer ontsnappen. Toen ik tussen zijn collectie ging snuffelen om te kijken wie daar dat schone liedeken maakte, kwam ik Depeche Mode tegen. Zouden ze dan toch goede muziek maken? Zo begon mijn ontdekkingstocht. Eerst kon ik maar niet genoeg krijgen van "Enjoy the Silence", dé klassieker bij uitstek. En wie heeft nog niet de fabuleuze sobere video van Anton Corbijn op zijn netvlies branden? Zanger Dave Gahan trekt in waar Driekoningenkostuum met een klapstoeltje de wereld rond op zoek naar stilte. Het gebeurde in de tijd dat video’s nog geen eenheidskoek of lopendebandwerk was zoals nu.

Violator heeft teksten om u tegen te zeggen. Songwriter Martin L. Gore staat tekstueel enorm scherp. Zo begint "World in My Eyes" met de woorden "Let me take you on a trip around the world and back. And you won’t have to move you just sit still." Qua opener kan dit tellen. Ogen toe en laat je meevoeren op de noten van de muziek.

Je hebt woorden nodig om te zeggen dat ze betekenisloos zijn. "Enjoy the Silence" is niet enkel a beautiful face, er zit ook diepgang in. Elk woord is immers al miljarden keren voor ons uitgesproken. Wie denken wij dat we zijn wanneer we onszelf origineel noemen? Gore moet duidelijk al eens van het postmodernisme gehoord hebben. We liegen door middel van woorden, ze kunnen nooit exact uitdrukken wat we voelen: "Pleasures remain, so does the pain, words are meaningless and forgettable". Priceless.

Er is ook een bitsige sneer naar al degenen die zich miskijken op de waarheid in "The Policy of Truth". Het is een bittere aanklacht tegen de achterbaksheid en meerdere-gezichten-politiek in onze samenleving: "Hide what you have to hide and tell what you have to tell. You’ll see your problems multiplied if you continually decide to faithfully pursue the policy of truth." De waarde van de waarheid uit de doeken gedaan omringd door de passende klanken en zalig om mee te zingen.

Ook het fragiele "Blue Dress", gezongen door Martin L. Gore, staat op mijn favoriete lijstje. Hij is intens gelukkig wanneer zijn vrouw/vriendin haar blauwe jurk aantrekt. Kijk, dat vind ik nu schoon zie. Dan verdien je veel geld, ben je rijk en toch kan je zoiets simpels als een blauwe jurk appreciëren. Tenzij het om een designer dress gaat, natuurlijk.

En ja hoor, ondertussen vind ik "Personal Jesus" één van de leukste Depeche Mode songs. Toen ze in ’98 tijdens de "Singles"-tour Vorst aandeden, was dit nummer hét absolute hoogtepunt. Heel de zaal stond op zijn kop en de armpjes gingen gedwee de lucht in bij de woorden "Reach out and touch faith". De SS was er niets tegen.

Depeche Mode is met Violator een nieuwe weg ingeslagen. Ze hebben een mooi evenwicht gevonden tussen muziek en lyrics. Het is een plaat die ik altijd kan opzetten en er troost en schoonheid in vinden. Het is mijn evergreen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in