Small Time Crooks


94 min. / USA

De samenvatting die doorgaans wordt gegeven van de plot
van de nieuwste Woody Allen, ‘Small Time Crooks’, is nogal
misleidend. Meestal krijg je enkel te horen dat Woody in deze film
van plan is een tunnel te graven naar de kluis van een bank, wat
uiteraard niet volledig volgens plan verloopt. Maar dat is pas waar
de waanzinnige plot begint, en zonder teveel te willen verraden,
kan ik nog wel zeggen dat het plan van Woody inhoudt dat zijn
vrouw, enkele huizen naast de bank, een koekjeswinkel opent, die
meer succes blijkt te hebben dan zijn criminele plannen. Een jaar
later zijn Woody en zijn eega, een heerlijke Tracy Ullman,
eigenaars van een waar koekjesimperium, en komen ze terecht in de
wereld van hypocriete Big Time Crooks, waar ze totaal in verloren
lopen.

Woody Allen is één van de weinige filmfiguren die zo’n beetje
eeuwig lijken te zijn – commerciële en artistieke tegenslagen,
persoonlijke schandalen; de man heeft het allemaal overleefd, hij
is er nog steeds en hij slaagt er nog steeds in om half Hollywood
naar zijn films toe te lokken, vaak voor onbetekenende
bijrolletjes. Waarmee ik niet wil zeggen dat de man niet verandert
– van lichte komedies naar zware drama’s en weer terug, blijft
Allen één van de boeiendste personages in de hedendaagse
Amerikaanse filmindustrie, iemand die zijn voorbeelden put uit
zowel Groucho Marx als Ingmar Bergman.

Voor deze film lijkt hij voornamelijk terug te grijpen naar
Groucho; bij het zien van ‘Small Time Crooks’ krijg je spontaan zin
om de man Woody te noemen – ik mag dat, want ik ken hem al lang.
Dit is ongetwijfeld de lichtste film van Woody Allen in jaren; in
deze film komt niet eens een psychiaterscène – kun je nagaan. Hier
grijpt hij terug naar de slapstick en de snappy one-liners die zijn
vroegere carrière kenmerkten, met als absolute hoogtepunten Woody’s
reactie op een post-modernistisch toneelstuk, en zijn bezorgde
hartcontrole van een brandkast die hij probeert te kraken.

Na de verschrikkelijk irritante drukte-om-niets die hij in beeld
zette in ‘Celebrity’, is dit een meer dan welkome afwisseling. Voor
het eerst sinds ‘Mighty Aphrodite’ lijkt Woody zelf weer goed in
zijn vel te zitten, niet de behoefte te voelen om de last van de
wereld op z’n schouders te dragen, en de lichtvoetigheid die
daaruit volgt, zorgt voor één van zijn grappigste films in
jaren.

Met al dat krijg ik hier wel de indruk dat Allen zich weer terug
heeft getrokken in zichzelf; na zijn pijnlijk ophartig biografische
bekentenis-film ‘Deconstructing Harry’ en het mislukte, maar
ambitieuze, door Fellini geïnspireerde ‘Celebrity’, verschuilt hij
zichzelf weer achter een masker van lolbroekerij. Een geslaagd
masker, daar niet van, maar juist dat gebrek aan ambitie en
eerlijkheid zorgt ervoor dat u deze film over een maand vast al
geheel vergeten bent. Dat is jammer, maar goed… Wat zeur ik nu?
Is het niet genoeg om te kunnen lachen met een komedie? Tuurlijk
wel. Alleen verwacht ik toch meer van onze Woody. Maar dat ben ik
dan weer.

http://www.smalltimecrooks.net/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 6 =