The Last Castle



125 min. / USA

Rod Lurie debuteerde twee jaar geleden met ‘The
Contender’, een intelligente politieke thriller waarin president
Jeff Bridges een vrouw (Joan Allen) als vice-president wil
benoemen, maar te maken krijgt met tegenstand van de extreem
conservatieve senator Gary Oldman. ‘The Contender’ was wat dan een
acteursfilm wordt genoemd: beklijvend, slim en schitterend
geacteerd. De film vond zijn basis in een aantal ideeën van
democratie gecombineerd met liberalisme die stof gaven voor
discussie zonder daarom opdringerig te zijn.
‘The Last Castle’ schijnt wel verder te bouwen op die ideeën, maar
neemt op een bepaald punt een dramatische bocht naar rechts die je
als toeschouwer met heel wat vraagtekens achterlaat.

De plot: Robert Redford speelt een kolonel met meer dan dertig jaar
ervaring in de ijzervreterij, die tijdens een laatste missie een
fatale fout maakte, die aan acht van zijn mannen het leven kostte.
Hij wordt naar een militaire gevangenis gestuurd waar James
Gandolfini de plak zwaait, een marinier die nog nooit actie heeft
gezien en bijgevolg, voor een ouwe rot als Redford, weinig meer
verdient dan minachting.

Gandolfini heerst over zijn gevangenis met een ijzeren hand, en
deinst er zelfs niet voor terug gevangenen te laten neerschieten om
de orde te handhaven. De overige gevangenen kijken naar Redford op
als een autoriteitsfiguur en verwachten van hem dat hij iets zal
doen om de situatie te verbeteren. Voor de film afgelopen is, zal
dit leiden tot een grootschalige, militair georganiseerde, opstand,
met als doel de vlag van de gevangenis te veroveren.

Militaire types zijn gek, zeg dat ik het gezegd heb. Telkens als ik
weer met zo’n film te maken krijg, heb ik de grootste moeite om me
te vereenzelvigen met karakters die zich zouden laten neerschieten
voor hun land. Wanneer Joe Pesci in ‘Casino’ iemand neersteekt met
een vulpen vanwege een persoonlijke belediging, dan kan ik dat nog
eerder begrijpen dat wanneer een soldaat een wildvreemde neerschiet
omdat – ja, waarom eigenlijk? Wanneer een militaire film de
achtergrond van een oorlog uitkiest om een blik te bieden op oorlog
als hel, dan kan ik daar nog mee leven. Wanneer het leger als
instituut of – nog erger – oorlog op zichzelf geïdealiseerd worden,
dan heb ik daar zo m’n bezwaren tegen. Ernstige bezwaren.

‘The Last Castle’ speelt niet tijdens een oorlog. Wat Rod Lurie ons
hier schijnt te willen vertellen, is dat een leger een noodzakelijk
verlengstuk is van elk politiek establishment (gezien ‘The
Contender’ allicht een liberaal democratisch establishment). Nu zou
ik dat eventueel nog wel willen accepteren, maar wanneer zo’n leger
opgehemeld wordt als een subcultuur vol superieure mensen, dan haak
ik af. De film speelt zich af in een gevangenis, maar waar zijn de
criminelen eigenlijk? Het hele “kasteel” zit vol met nobele mannen,
die misschien even zijn afgeweken van het rechte pad, maar onder
leiding van Redford algauw weer echte mariniers worden – ridders
van het kasteel, zo u wilt. De enige die echt niet deugt, is
Gandolfini, die nooit een slagveld van dichtbij heeft gezien, en
bijgevolg niet echt tot die superieure subcultuur behoort.

De politiek van ‘The Last Castle’ is niet zo verwerpelijk als die
van pakweg ‘Pearl Harbor’, maar echt
okselfris kan je hem ook niet noemen. Ik kan me voorstellen dat het
personage van Jack Nicholson uit ‘A Few Good Men’ deze film
fantastisch zou vinden. Wie zich die man herinnert, kan zich een
voorstelling maken van hoe ‘The Last Castle’ eruit ziet.

Robert Redford en James Gandolfini zijn twee prima acteurs, maar ze
kunnen ook niet helpen dat ze vast zitten in een script dat weinig
meer biedt dan karikaturen. De enige vraag die ik me stel, is hoe
acteurs van dat kaliber ooit voor dit scenario hebben kunnen
kiezen. Zelfs buiten de politieke agenda, blijft dit een verhaal
dat de onwaarschijnlijkheden opstapelt – met als komisch hoogtepunt
het einde, waarin iemand neerstort met een helikopter, maar met
enkel een schram aan het hoofd eruit kruipt.

Ook duurt de film veel te lang – we weten vanaf de eerste minuut
waar het verhaal ons naartoe zal leiden. Waarom duurt het er dan
125 voordat de film tot diezelfde conclusie komt?

Soms heb je slechte films waarvan je kunt zeggen: als ze nu dit en
dit veranderd hadden, dan had het een goeie film kunnen zijn. En
soms heb je ook slechte films die reddeloos verloren waren vanaf
het begin. Dit is er één van de laatste soort. Te mijden.

http://www.thelastcastle.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 17 =