The Lord Of The Rings :: The Two Towers



179 min. / USA-NZ

Het circus van Peter Jackson is weer in het land voor de
verderzetting van de waanzin die verleden jaar losbarstte na de
première van ‘The Fellowship of the
Ring’
. Ik zal u mijn ergernis met Ring-fans besparen; hoe ik
mensen naast mij in de overvolle rij aan elkaar hoorde meedeelden
dat ze al voor de derde keer gingen kijken, alsof dat de normaalste
zaak van de wereld was. Het gedring om binnen te geraken. De vrouw
die achteraf opmerkte dat “ze drie hoofdstukken hadden
overgeslagen” – ze zal vast wel gelijk hebben gehad, ik weet het
niet.

Nee, daar ga ik het dus allemaal niét over hebben (maar wat krijg
ik de zenuwen van dat soort mensen). Laat ik meteen de
belangrijkste vraag beantwoorden: is het een goeie film? Jawel, dat
is het. Net zo goed als de vorige, eigenlijk, hoewel er meer
oppervlakkige foutjes in terug te vinden zijn.

Jackson gaat er, wellicht terecht, van uit dat zijn publiek deel
één gezien heeft en klaar zit voor het vervolg, door een
traditionele inleiding over te slaan en gewoon meteen te beginnen
met de afloop van Gandalfs gevecht met de Balrog. U dacht dat de
krasse knar zich zomaar gewonnen ging geven? Vergeet het maar.
Misschien ligt het aan mij, maar het beeld van Ian McKellen met
bijpassende baard die uit volle borst schreeuwt: “You shall not
pass!”, gevolgd door een knoert van een explosie… Het hééft iets.
Meteen liet ik me iets verder in m’n zeteltje onderuit zakken,
klaar voor nog eens drie uur van dat soort momenten. En die
momenten kwamen er.

De plot laat zich eigenlijk vrij snel vertellen, aangezien we hier
niet te maken hebben met een film met een traditioneel afgerond
verhaal. Dit is, zeer duidelijk, het middelste deel van één negen
uur durende film. We volgen het in drie delen opgesplitste
genootschap op hun afzonderlijke weg: Frodo en Sam trekken verder
naar Mordor om de ring te vernietigen, en worden daarbij geholpen
(nu ja), door Gollum, een volledig door CGI gegenereerd creatuur
dat verdacht veel weg heeft van de kannibalenbaby uit Jacksons
eigen film ‘Braindead’.

Merrin en Peppin zijn gevangen genomen door de Orcs, en spenderen
een groot deel van de film door te proberen te ontsnappen en, eens
dat gelukt is, op de schouders van een pratende boom te
zitten.
En Aragorn, Gimli en Legolas voegen zich bij de strijd van het
mensenvolk Rohan, dat overweldigd wordt door de duistere troepen
van Saruman, de boze tovenaar die zich bij Sauron, de Duistere
Heer, heeft gevoegd. Hun bescherming van dat volk resulteert in de
befaamde strijd rond Helmsdeep, één van de beste actiesequenties
die ik het voorbije jaar heb gezien.

Kritieken op het gebrek aan verhaal zijn naast de kwestie. Feit
blijft dat Jackson hier slaagt in wat George Lucas met Star Wars
niet kon: op een heldere manier een verhaal vertellen dat van punt
a naar punt b gaat, en dat de niet-ingewijde kijkers (zij die de
eerste film maar één keer gezien hebben, bijvoorbeeld), niet het
gevoel geeft dat ze naar een onontwarbaar kluwen van verhaallijnen
en personages aan het kijken zijn. Het zou interessant zijn om eens
iemand die ‘The Fellowship of the
Ring’
niet gezien heeft, voor deze film te zetten. Zou die
persoon er iets van snappen? Allicht méér dan van ‘The Phantom Menace’.

Het eerste dat opvalt aan ‘The Two Towers’, is dat de film veel
duisterder is geworden tegenover zijn voorganger. Waar ‘The Fellowship of the Ring’ verscheidene
luchthartige, sprookjesachtige elementen inlaste, is dit hier
vervangen door een wanhopig gevoel van doem – de oorlog om
Midden-Aarde is in volle hevigheid losgebarsten, we zien moeders
hun kinderen vaarwel zoenen terwijl ze zelf een zekere dood
tegemoet gaan, en zelfs Frodo dreigt ten onder te gaan aan de
vreselijke invloeden van de Ring. Ja, het gaat echt niet goed met
de personages uit deze film. Wat voor humor er dan toch in terug te
vinden valt, is te danken aan Gimli, de dwerg, die hier een aantal
(veelal flauwe) one-liners te zeggen krijgt, en regelmatig omwille
van zijn lengte de risee van het verhaal speelt. Fans van de boeken
namen hier vaak aanstoot aan; het had iets te maken met de
waardigheid van het personage, geloof ik. De waardigheid van een
dwerg? Mààk het nou even, Jackson zocht gewoon humor waar hij die
kon vinden.

De sfeer van de vorige film was er één van dreiging, de
mogelijkheid dat er iets vreselijks kon gebeuren. Die sfeer is nu
omgeslagen in één van openlijke oorlog, waardoor het geritsel in
bossen en het gefluister in duistere onderaardse gangen van toen,
plaats moet maken voor wapengekletter. Zo gaat dat nu eenmaal.
Gezien de plot lijkt me dat vrijwel onvermijdelijk. Je kunt nu
eenmaal niet drie films lang spanning opbouwen zonder op een
bepaald moment de pay-off te geven.

Visueel vertaalt zich dat in een grauw, grijs kleurenpalet, maar
dat wil niet zeggen dat Jackson hier stijlbreuk pleegt met zijn
vorige film. Hij beweegt zijn camera nog steeds op zijn
karakteristieke manier, met veel helikoptershots om het publiek te
oriënteren, en opvallend genoeg heel vaak close-ups van de
gezichten van zijn personages, ook tijdens actiescènes. Jackson
filmt een gigantisch epos met voor zeventig procent close-ups of
medium close-ups, en voor het overige wijdse vergezichten die eens
zo spectaculair overkomen omdat er niet met wordt rondgestrooid.
Dat deed hij verleden jaar ook, en het werkt nog steeds.

De effecten zijn er ook op vooruitgegaan. Gollum is het eerste
digitale personage waarvan verwacht wordt dat het ook kan acteren.
Dit is niet Jar-Jar Binks, die af en toe eens de clown moet komen
uithangen, of zelfs niet Dobby uit ‘Harry Potter’, die vooralsnog weinig
invloed had op de gehele film. Gollum is een echt personage, die
complexe emotionele informatie moet overbrengen en dat volstrekt
geloofwaardig doet. Petje af.

Maar toch – er zitten fouten in de film. De dialogen zijn soms
enorm potsierlijk. Neem nu een moment waarop we Aragorn, Legolas en
Gimli over een heuvel zien rennen. Opeens blijft Legolas stil
staan, hij mompelt: “Een rode zon komt op. Er is vannacht bloed
vergoten.” En hij loopt weer verder. Dat is absurd.

Ook zorgen bepaalde scènes ervoor dat de film zijn spankracht
verliest. De hele rol van Liv Tyler is hier in feite volkomen
overbodig, en voegt enkel speelduur toe aan een film die gerust een
kwartiertje korter had gemogen. Op het einde, tijdens de slag om
Helmsdeep, ziet Jackson zich verplicht om toch af en toe terug te
gaan naar de verhaallijnen van Frodo en Peppin en Merrin, wat ons
weer even uit de sfeer haalt van het grote spektakel.

Een aantal onwaarschijnlijkheden duiken ook af en toe op – de
manier waarop Gandalf terugkeert kan misschien nog net, maar
Aragorns lot vond ik eerlijk gezegd een beetje bij de haren
gesleurd. Niet kapot te krijgen, die vent! Ook de occasionele
deus-ex-machina valt nauwelijks goed te praten.

Maar goed, uiteindelijk doet dat er weinig toe. ‘The Two Towers’ is
een film die drijft op sfeer (een andere dan die van ‘The Fellowship of the Ring’, maar toch), op
aanvaardbare personages en verhaallijnen, en bovenal op een enorme
visuele flair. Het ontwerp van deze film is onvoorstelbaar
gedetailleerd, je zit als het ware steeds opnieuw de randen van het
scherm af te speuren om méér te zien. En Jackson weet nog steeds
hoe hij een actiescène in elkaar moet steken: de slag om Helmsdeep
duurt 45 minuten, maar het blijft steeds duidelijk waar we zijn,
naar wie we kijken en wat de situatie is. Aan het einde komen we
niet buiten met een vermoeid gevoel van overdosis, maar zijn we nog
steeds fris, en in principe klaar om verder te kijken. En dat komt
omdat Jackson een goeie actieregisseur is, die zijn
avonturensequenties monteert met een fileermes.

De fans van ‘The Fellowship of the
Ring’
zullen zich hier kostelijk mee amuseren, en hebben dat
ongetwijfeld ook al lang gedaan. Als filmfan die nu niet specifiek
een jaar lang zit te kwijlen in afwachting van het vervolg, vond ik
dit een degelijke, technisch uitstekende actie-/avonturenfilm. Maar
je zult me niet snel nog zo gek krijgen dat vreselijke volkje aan
de ingang van de bioscoop te trotseren. Volgend jaar vraag ik een
privé-vertoning aan, denk ik.

http://www.lordoftherings.net

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + zes =