Styrofoam :: I’m What’s There To Show That’s Something’s Missing

Styrofoam’s derde lijkt op heel wat momenten op de eerst van The Postal Service: dromerige, trippy, maar toch erg songgerichte elektronica. Arne Van Petegem hoefde daar echter geen gitaartreurwilg voor onder de arm te nemen. Het kan immers goed zijn je eigen verleden terug te accepteren.

Het is een bijna-anekdote, maar eigenlijk zegt ze veel over de hele elektronica-scene: toen Arne Van Petegem besloot opnieuw te zingen, moest hij eerst en vooral weer een microfoon en een gitaar kopen. Die had hij immers niet gewoon aan de wilgen gehangen na zijn avonturen met Amber #2, hij had ze radicaal naar het stort gebracht.

Soms krijgt een mens echter spijt van zijn daden, en dus greep Van Petegem — na zich jaren over een laptop te hebben gebogen — opnieuw naar zijn (nieuwe) gitaar en begon hij zowaar opnieuw te zingen. Het levert hem zijn beste album tot nu toe op. I’m What’s There To Show That’s Something’s Missing werd een heerlijk dromerig en laidback album, dat er in slaagt de kamer te vullen als een warme deken.

Styrofoam slaat op zijn derde plaat een brug tussen de glitch van mensen als Fennesz en de dromerige shoegazerspop. Het resultaat ligt dicht bij de fusie van Dntel en Ben Gibbard dat The Postal Service werd. Niet dat het daarom een slaafs navolgen is, het zijn twee gezichten van dezelfde bastaard. Indietronics is zijn naam, het onwettige kind van dat bleke indie-meisje en die spichtige elektronica-jongen.

Muziek als deze blijft moeilijk te omschrijven. Perfect geproduceerd als ze is, vult ze de kamer als een onzichtbare wolk die je omhelst. In opener "The Long Wait" slepen clicks ’n cuts zich voort op een achtergrond van voorzichtige, aarzelende beats en daar ergens boven zweeft de dromerige zang van Van Petegem.

Aan dat recept verandert er niet veel tijdens de volgende zes tracks. Van Petegems zanglijnen zijn instant mee te neuriën terwijl de vele computergemanipuleerde geluidjes als een zwerm bijen rond je hoofd cirkelen. "You Pretend You Own This Place" leunt al eens wat dichter aan bij Dntel qua computergereutel, "It Wouldn’t Change A Thing" is ronduit aanstekelijk en was in een betere wereld een hit van formaat geweest.

Maar dat we niet in een betere wereld leven, merken we elke dag en ook de magistrale afsluiter "If I Believed You/Back Into Focus" zal dus niet meer dan een paar ingewijden aan het dansen krijgen. Dansen, ja, want in dit laatste nummer mag het tempo plots een stuk hoger.

Toch blijft I’m What’s There To Show That’s Something’s Missing een laat-avondplaat. Dit is een schijf die de perfecte soundtrack vormt voor die nachtelijke uren dat een simpele recensent als deze nog over zijn teksten zit gebogen, een whisky ter ondersteuning bij de hand. Geen wonder dat ze zo’n goede besprekingen krijgt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vier =