Counting Crows :: Hard Candy

Willen of niet, uiteindelijk draaien de Counting Crows volledig rond het persoontje van Adam Duritz. En, zoals hij het Belgische publiek op Marktrock 2002 al vertelde, het gaat tegenwoordig vrij goed met de anders zo vaak getormenteerde man. Hard Candy is duidelijk een plaat waarmee hij zichzelf kon zuiveren en hij is er tevreden mee, volledig terecht, zo blijkt.

Er zijn weinig artiesten die doorheen hun kunst zo direct en duidelijk kunnen communiceren met hun publiek als Adam Duritz. Voelt hij zich goed, voel je dat zelf ook. Hij heeft één van die stemmen die recht tot aan je hart boren. Hard Candy is de eerste Counting Crows-plaat die af en toe het zonnetje kan doen schijnen. Dat betekent niet dat de vorige drie studioalbums slecht waren, integendeel, maar wel dat je deze keer perfect kan aanvoelen dat Duritz zich fantastisch geamuseerd moet hebben met het schrijven van zijn nieuwste geesteskinderen. Verwacht echter geen album over rozengeur en maneschijn, want het is wel degelijk niet gewoon "candy", maar "hard candy".

De titelsong opent de snoepdoos bijzonder gretig en goedgemutst. Duritz’ vocals doen onmiddellijk waar ze goed in zijn: je met verbazingwekkend gemak omverblazen. Net als bij eerste single "American Girls" (met hulp van Sheryl Crow) zorgt de rest van de band voor de prima gedoseerde en gepassioneerde ondersteuning.

"Good Time", onze favoriet, is dan ineens veel meer ingetogen, bijna verlegen, maar tegelijkertijd met genoeg "ballen", met de tranen in de ogen iemand strak aankijken, zoiets. Dat lijkt het verhaal van het hele album te zijn: net niet dit, en net niet dat, maar wel ongelooflijk goed. Songs die opgetogen klinken, krijgen opeens een trieste noot te verwerken die alles om kan gooien, terwijl droevigere nummers plots een arrogant of grijnzend randje krijgen. Levensecht noemt Adam Duritz dat.

Zo lijkt "Why should you come when I call?" aanvankelijk een luchtig nummer over telefoonseks, inclusief "padadapa" en "lalala"-achtergrondzangpartijtjes. Wie echter de lyrics wil volgen, merkt dat die beruchte trieste noot nooit veraf is. Hetzelfde geldt voor "Butterfly in reverse", waar zelfs Ryan Adams even tijd voor wilde maken.

Veel sterker dan bij de vorige Counting Crows-albums ligt de nadruk op melodie en de nummers drijven daarom iets minder op stemming. Eén uitzondering daarop is het valavonddonkere "Carriage", een prima song die zo van This Desert Life geplukt zou kunnen zijn. Dit in scherp contrast met voorganger "New Frontier", een leuk up-tempo nummer dat ergens aan de jaren ’80 doet denken. Vol overgave lijken de Crows net dát te bereiken wat de tekst maar al te duidelijk aan wil brengen: "From the outside of everything to the inside of you."

Het is net daarom dat je Hard Candy niet snel beu gehoord bent. Elk nummer lijkt steeds aan kracht en diepgang te winnen bij elke nieuwe luisterbeurt. Zonder twijfel zit de keurige productie van Steve Lillywhite, die ook al met Dave Matthews Band en U2 werkte, daar ook voor veel tussen. Het album klinkt vol, maar niet overvol of bombastisch. Daarenboven trekken de Crows — toch met zeven — zich live ook prima uit de slag, laat het fabelachtige optreden op Marktrock 2002 daar het bewijs van zijn.

Werkelijk elk nummer op Hard Candy staat als een huis. Adam Duritz is dan ook bijzonder begaan met zijn "babies". Wie ons niet gelooft, moet maar eens zelf gaan kijken op de officiële Counting Crows-site waar de man nummer per nummer het album overloopt en uitleg geeft. Of nog beter: luister gewoon, want dit zijn de Counting Crows in een versnelling hoger!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in