Jef Mercelis :: ”Proberen te vatten wat er door je hoofd zweeft”

Ooit stond Jef Mercelis in het beloftenelftal van jonge rockgoden. Een tegenvallende verkoop en de daaropvolgende tanende aandacht deden hem uit de spotlights terugtreden. Nu staat hij er opnieuw, samen met Guy Van Nueten van de vroegere Sands als Zon en Zero. En passant zorgt hij ook nog voor de muziek bij een dansvoorstelling. Een interview met een vergeten zanger, die twijfelt tussen stem en stijl.

Lichtjaren geleden was er zijn debuutplaat: The Hopes and Dreams of a drunk Punk. Een plaat die wirwarde van de stijlen, van dEUS naar Zappa schoot en over Neil Young weer terug, en toch een sterk geheel vormde. Ze sloeg echter niet aan, al kreeg ze bij de bezitters wel cultstatus. Vandaag niet meer te krijgen, maar gekoesterd door de weinige trotse bezitters. Betekent ze voor hem ook zoveel?

"Ik denk nog maar weinig aan die plaat. We hebben die indertijd helemaal alleen gemaakt, zonder producer. Achteraf bekeken was dat misschien niet zo’n goede keuze al geef ik grif toe dat ik meer airplay had verwacht. Van de verkoop van de plaat kon ik niet leven en zolang het niet draait, moet je bezig zijn natuurlijk. Zo ben ik er toe gekomen om muziek te schrijven voor een theaterstuk van vrienden van mij. P20 heette het stuk, van Los Cojones del Toro. Via mijn vriendin, die kostuums en decors ontwerpt, ben ik vervolgens bij Carmelo Fernandez van El Ojo De La Faraona terechtgekomen. Ik speelde de mensen van El Ojo wat nummers voor en blijkbaar vonden ze dat goed."

"Ik zat al een paar jaar verveeld met de traditionele songstructuur ‘strofe-refrein-strofe’. Ik wou eens op een andere manier met muziek bezig zijn. Dit is echt werk in opdracht: ik moet me alleen maar bezig houden met wat de regisseur voor ogen heeft en improviseren op wat de groep aan het doen is. Soms komt daar dan een melodie uit die we kunnen gebruiken. Een heel aangename manier van werken is dat. Rockmuziek schrijven gaat veel moeizamer. Je moet proberen te vatten wat er door je hoofd zweeft. Het werken met Guy, voor Zon en Zero, is anderzijds ook heel fijn. Het is gewoon leuk samen te werken met iemand waar je honderd procent vertrouwen in hebt."

"Het is de bedoeling om met Zon en Zero in april wat nummers op te nemen en uitbrengen. Als we geen platenfirma vinden, zal het wel in eigen beheer moeten. (zucht) Nee, het heeft nooit echt geboterd tussen mij en platenfirma’s. Van The Hopes and Dreams of a drunk Punk zijn 1350 exemplaren verkocht. Daar kun je je eer mee staande houden, meer niet. Het ergert mij dat een platenfirma enkel bezig is met de financiële kant. Vier jaar geleden wou ik echt een plaat opnemen die toonde wie ik was: met verschillende stijlen en stemmingen. Zij zagen dat absoluut niet zitten: ze wilden mij als een depressieve songwriter profileren. Dat soort muziek lag toen immers goed in de markt. Nu goed, ik wil mij met die dingen niet meer bezighouden, ik raak er toch alleen maar gestresseerd door."

"Het is veel democratischer geworden dan vroeger: driehonderdduizend frank was toen heel weinig geld om een plaat op te nemen. Nu koop je voor dat geld al heel wat materiaal. Met Zon en Zero gaan we opnemen in Guy’s eigen studio. Het is veel aangenamer om alles thuis op te nemen: je zit niet onder tijdsdruk. Anderzijds heeft het ook zijn nadelen. Als je bij een platenfirma zit, investeert die in je en kan je er vrij zeker van zijn dat ze je ook gaan promoten bij de radio."

"Ik vind het doodjammer dat ik nog altijd niet kan leven van mijn muziek. Ik ben wel voorstander van een muzikantenstatuut, al betwijfel ik dat het er ooit zal komen. Muzikant is nog altijd geen gerespecteerd beroep. Je zit echt in een juridische leegte. Als je stempelt, mag je niet voor een vzw werken. Maar als je niets hebt, kan je ook niet factureren. En zelfstandige worden gaat ook niet want daarvoor verdien je niet genoeg en word je veel te zwaar belast. Eigenlijk kan je je officieel dus helemaal niet bewegen."

Vindt hij niet dat een muzikant daar boven zou moeten staan? "To be honest, you must be outside the law," zoals Bob Dylan ooit zong. "Tja, ik vind het een romantisch idee hoor, buiten de wet staan. In de praktijk is het echter een hel. Een vriend van mij speelde gitaar bij een groep die officieel als een bvba stond geboekstaafd. Die heeft zijn dopgeld van twee jaar moeten terugbetalen en zit nu nog met een enorme schuldenlast. Toegegeven: ik zit hier wel te ijveren voor een muzikantenstatuut, maar zelf zou ik er nooit voor op de barricaden gaan staan. Maar dat komt omdat ik nogal slecht georganiseerd ben."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =