Je zult het maar wagen als Brits bandje: je nu nog in een stijlvol maatpak hijsen en met doemerige baslijnen en jachtige gitaren het geluid van begin jaren tachtig opnieuw uitvinden. Dan kun je beter meteen de afrit richting passé nemen. En toch is dat wat The Cinematics hebben gedaan. A Strange Education bewijst dat het nog niet eens zo’n slecht idee was ook.
Toen iemand in zijn coverband suggereerde om ABBA’s "Waterloo" in te studeren, ging bassist Adam Goemans door het lint. Hij had allang genoeg van dat "Brown Eyed Girl" dat hij almaar moest spelen voor zweterige vrijgezellen in rokerige kroegen in het Schotse Dingwalls; het was tijd om een eigen groep te beginnen. Samen met gitarist Ramsay Miller sprak hij zanger Scott Rinning en drummer Ross Bonney van een andere covergroep aan om The Cinematics op te richten, en zo snel mogelijk te verhuizen naar het iets grootstedelijkere Glasgow.
Hebben de repetities wat te lang aangesleept? Hebben de groepsleden zich overslapen? Zijn ze een verkeerde steeg ingewandeld en verloren gelopen? Kwam Maxïmo Park in 2005 al behoorlijk laat op de scene, The Cinematics lijken helemaal achter de feiten aan te hollen met een geluid dat bij momenten wel erg dicht tegen dat van Editors aanleunt. En toch: de songs van deze groep zijn sterk genoeg om het niet louter over hun geluid te hebben.
Met "Race To The City" wordt dan ook meteen sterk geopend met staccato gitaartjes en een weids en gedreven geluid dat doet vermoeden dat U2 niet ver uit de buurt is. Single "Break" teert op een dansende beat en op de Joy Division-baslijnen die al zoveel groepen hebben rechtgehouden. Daarna maken The Cinematics hun naam helemaal waar met de filmische, dramatische titelsong waarin Rinning zijn wendbare stem helemaal kan ontplooien.
Een paar dalen telt A Strange Education echter ook. In de tweede helft gaan The Cinematics al eens op formule spelen. "Sunday Sun" heeft net dat archetypische gitaarriffje te veel, en is bedolven onder tonnen delay en echo. Het heerlijk puntige "Ready Now" redt evenwel nog snel wat er te redden valt, net als het puike "Asleep At The Wheel".
Ergens tussen Editors, Interpol en Maxïmo Park in hebben The Cinematics nog ruimte gevonden voor een eigen kleine niche: iets filmischer dan de rest, iets meer gericht op de pure pop. Breed is hun speelveld niet, maar ze halen er het maximum uit. A Strange Education zal de muziekgeschiedenis niet veranderen, maar dat hoeft niet: vijftig minuten lang entertainen en zo de werkdag wat verzachten is ook al iets, "Waterloo" nog aan toe.
