The Cinematics :: 14 september 2009, Trix

Het zit The Cinematics niet mee, deel 2: label kwijtgespeeld na hun debuut, gitarist vertrokken,… Die binnen twee weken te verschijnen nieuwe plaat Love And Terror moet dus wel een miserie zijn geweest om te maken. “Neen hoor: in een maand op band gepleurd. Het heeft alleen eeuwen geduurd voor onze nieuwe platenfirma hem wilde uitbrengen”, vertelt zanger Scott Rinning kort voor het optreden.

Laat het hen nog één keer overkomen, en het wordt een running gag. Werden The Cinematics bij hun debuut in snelheid gepakt door Editors, dan stal White Lies — nog zo’n band met een gelijkaardig doemerig jaren tachtig postpunkgeluid — de spotlichten begin dit jaar. En dat terwijl Love And Terror al een goed jaar is ingeblikt. Het ziet er naar uit dat The Cinematics de eeuwige aanklampers zullen blijven. Dat zou jammer zijn, want met dit optreden in Trix bewees de groep er hard voor te willen werken.

De kans dat de nieuwe plaat de groep veel verder zal helpen, lijkt ons overigens vrij klein. Goeie songs, slechte, weinig uitgebalanceerde en rauwe productie: dat is zowat het verdict. Maar live is van productie geen sprake en groeien veel van de nieuwe nummers tot krakers. Opener “All These Things” heeft die typische pinnige gitaartjes, heel wat vaart, en een aanstekelijk refrein. Meer moet dat niet zijn, en nieuwe gitarist Larry Reid blijkt meteen een aanwinst.

Op een slimme manier wordt ouder, wat gemakkelijker werk vermengd met het nieuwe. Dat zorgt er voor dat elke mogelijke zak in dit optreden — even tijdens “New Mexico” en “Hard For Young Lovers” gapen we weg, maar dat duurt niet lang — wordt vermeden. De groep speelt hecht en strak. Strak? Felice in een Mega Mindypak heeft meer ruimte. Het ene nummer volgt zonder veel tijdverliezen op het andere.

Met de anti-anarchistentirade “Wish (When The Banks Collapse)” vallen de puzzelstukjes op zijn plaats. Wat The Cinematics krampachtig proberen op Love And Terror, lukt hen plots probleemloos: van popgroepje een stevige rock-‘n-rollband worden. Het gaat hen in dit nummer goed af, en je merkt dat de tekst de groep nauw aan het hart ligt. Rinning legt er hart en ziel in. Ook “Hospital Bills” — een wrange tekst — gaat naar de diepte.

Waarna “Strange Education” eventjes helemaal episch openbloeit. Rinning laat zijn stem alle dramatische wendingen uitspelen, galmt er indien nodig op los, terwijl de gitaren gieren. En dan, met het toepasselijk getitelde “You Can Dance” vinden The Cinematics hun eigenheid. Het is dat dansende, die baslijnen tussen disco en Joy Division van Adam Goemans, dat de groep zo leuk maakt. Dat is niet zomaar drama en pathos, het is in zijn beste momenten ook nog om op te bewegen. Nieuw nummer “Cinema” bewijst dat in de bissen nog eens uitvoerig.

“I know that you can dance/but what have you got to say?”, klinkt het in “You Can Dance”, maar The Cinematics kunnen het allebei. Deze groep verdient beter dan een halfvolle Trixbar. Niet alleen omwille van de sterke songs, maar nog eens extra omwille van de energie waarmee de groep zich bereid toont het publiek desnoods man per man en vrouw per vrouw te overtuigen. We hebben het een beetje in ogenschouw genomen: gaandeweg zagen we her en der toch mensen plooien. Met wat geluk en hard werk, zit er toch een overwinning in voor deze Schotten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + vier =