The Cinematics :: 18 juli 2007, Charlatan

Wat doe je als je plaat niet opgepikt wordt door de radio? Spelen. Veel spelen. Desnoods in een klein zaaltje in een Europese stad die al vijf dagen feestend op zijn kop staat. De Gentse Charlatan is maar voor de helft gevuld, maar het Schotse The Cinematics speelt alsof ze op Rock Werchter staan. En op basis van dit straffe optreden is dat ook waar deze schandelijk onbekende groep thuishoort.

"Ik wéét het", kreunt zanger Scott Rinning — keurige zijstreep in het haar — als we hem er na afloop van het concert in Gent op wijzen dat zijn groep pech had dat ze wat laat waren met zijn melodieuze postpunk: "We gaven onze eerste optredens rond dezelfde periode als Editors, maar onze platenfirma heeft er eeuwen over gedaan om onze debuutplaat uit te brengen." En daar staan ze dan: lang nadat gelijkaardige groepjes het mooie weer maakten, probeerden The Cinematics afgelopen maart met hun A Strange Education iets van aandacht te genereren.

Veel reactie kwam er niet, en dus staat de groep "slechts" in de Charlatan. Maar misschien komt de groep daar wel tot zijn recht? De Schotten laten zich niet demotiveren, maar leveren met veel energie een gedreven concert af dat een revanche lijkt: ze zullen wel eens laten zien wat ze waard zijn. Véél zo blijkt, en op zijn minst een openluchtpodium op een groot festival.

Deze groep speelt to the point. Geen overbodig geleuter, de songs van het debuut worden in sneltreinvaart op het halfgevulde zaaltje losgelaten. "Sunday Sun" is een nog wat flauwe opener, vanaf het jachtige "Race To The City" zit de vaart er helemaal in. De staccatogitaartjes van Rinning en Ramsay Miller zijn scherp als scheermesjes, terwijl bassist Adam Goemans en drummer Ross Bonney voor de strakke groove zorgen.

Zelden zakt het concert in, maar hoogtepunten zijn er wel. "Pull me out of the ocean/Take me up in your arms again/Cast away, with the love you send" zingt Rinning dramatisch in het ijzersterke "A Strange Education". De groep doet er vanavond nog een schepje bij en speelt de song zo urgent en weids dat de nood aan open lucht vanzelf duidelijk wordt. Gedachten aan U2 zijn niet helemaal weg, maar de messianistische hang van Bono is Rinning gelukkig vreemd.

De groep heeft dan ook meerdere pijlen op haar boog. Single "Break" is een scheurende rocker, "Human" is het gas-terug-moment, de smekende ballad die openbloeit met die mantra "I can pick you up again/I’ve been breaking my back with the weight of your heart". De duellerende gitaartjes van "Keep Forgetting" drijven de song vooruit naar een op een discobaslijn dansend refrein, het nijdige "Ready Now" volgt.

Afgesloten wordt er met het epische "Asleep At The Weel" dat live naar een chaotische finale wordt geleid. Rinning en Miller brengen nog "So Real" van Jeff Buckley, want de eigen nummers zijn op. Zo gaat dat als je maar één plaat onder de arm hebt.

The Cinematics is een naam die voorlopig nog behoorlijk onbekend is, maar dat kan niet lang meer duren. Een groep die zulke straffe songs heeft en die zo’n strak optreden kan geven moet daar gewoon op mogen rekenen. Meer nog: het zou een basisrecht moeten zijn. We rekenen er op dat de alternatieve radio’s te lande hun oren eens in de juiste richting spitsen en dat de groep dit najaar opnieuw een vaderlands podium mag betreden. Big in Belgium: deze groep verdient het.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 2 =