The Alps :: Jewelt Galaxies / Spirit Shambles

Hoeveel zogenaamde alternatieve groepen zijn er ondertussen niet die doodleuk vertellen dat ze zonder noemenswaardige songs of ideeën de studio binnengewandeld zijn en daar dan maar wat repeteerden en opnamen tot het album klaar was? "Terug naar de basis", lijken ze te willen zeggen, "Alles kan en mag."

Die achteloze nonchalance mag in de studio dan wel een kwajongensgevoel oproepen, als die studio per dag een paar duizend dollar kost, blijft het hoe dan ook wrang en onecht klinken. Maar waarom zoveel tijd, geld en moeite in al die dure opnameprocessen stoppen als een authentiek en anarchistisch opnameproces ook veel gemakkelijker opgeroepen kan worden met één enkele strategisch geplaatste microfoon?

Het is moeilijk te vatten en voor een geoefend oor misschien net te horen, maar de veelgelaagde muziek van The Alps is wel degelijk opgenomen in de woonkamer van groepslid Scott Hewicker met behulp van één microfoon. De meeste nummers op Jewelt Galaxies / Spirit Shambles komen bovendien uit eenzelfde sessie, waardoor het ridicule en pompeuze karakter van al die groepen die krampachtig proberen zichzelf opnieuw uit te vinden nog meer in de verf wordt gezet.

The Alps, de groep rond Jeffre Cantu-Ledesma, Alexis Georgopoulos en Scott Hewicker, behoort dan ook tot de fine fleur van de geluidsarchitecten voor wie sferen en droombeelden belangrijker zijn dan popsongs of (goed) in het oor liggende melodieën. Het geluid van The Alps bewandelt de dunne lijn tussen het arty farty gezeik dat het zo goed doet in bepaalde kunstzinnige kringen, en intrigerende klanklandschappen die andere werelden zichtbaar maken. Dat het evenwicht ondanks alles behouden blijft, verklaart misschien nog het beste waarom Jewelt Galaxies / Spirit Shambles een tweede leven krijgt.

Zowel Jewelt Galaxies als Spirit Shambles verschenen immers eerder al in bescheiden oplage. Maar de sjamanistische bezweringen die het rituele van de muziek oproept, worden met recht en rede aan een nieuw en breder publiek voorgesteld. In de droomsequens "Moon Over Egypt" speelt de groep met freakfolk-elementen en wordt elk element dat te werelds lijkt geband, waardoor het geheel een duister ritueel lijkt te evoceren. "O Wind" en "Autumn Rythym" vormen een tegenpool: zij trekken voluit de kaart van de akoestische gitaar. Maar het is vooral "O Wind" dat bijblijft, dankzij het gevoel van onbehagen dat het willens nillens teweegbrengt.

In "The River Lies With The The Lillies" wordt een bevreemdende melodie gekoppeld aan een nauwelijks hoorbaar repetitief ritme dat de luisteraar in een staat van ontvankelijkheid en onrust brengt. Ook "Tintinabulations" gaat de drone-toer op maar klinkt opvallend helder, waardoor deze keer een gevoel van depersonalisatie opgeroepen wordt. Het sfeerelement blijft een album lang wisselen van gezicht, want bij "Bird With The Crystal Plumage" mag het allemaal onmiddellijk onrustig en chaotisch, alsof The Velvet Undergrounds "European Son" door enkele Oosterse monniken met een voorliefde voor krankzinnige krautrock geherinterpreteerd wordt. Het nauwelijks één minuut durende "Spirit Shambles" voegt daar verder niets aan toe.

Momenteel werkt de groep aan een opvolger annex eerste echte plaat met producer Philip Manley (Trans Am, The Fucking Champs, Oneida). Hoewel de keuze voor Manley geen gevaar voor zelfverloochening inhoudt, is het risico nu wel groter geworden dat de muziek van The Alps niet langer haar speelsheid zal behouden. Maar zolang de groep niet vergeet dat kwajongensstreken uit het hart komen en niet uit de drang om zichzelf in weerwil van alles te bewijzen, zal het allemaal wel loslopen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vijf =