Na tien albums weet Ryan Adams eindelijk weer een album te vullen met kwaliteitssongs die nergens vervelen. Maar net daardoor gaan we natuurlijk de wisselende kwaliteit van zijn vorige albums missen, omdat Cardinology nauwelijks door merg en been snijdt. Zo is het natuurlijk altijd wat.
Cardinology is Ryan Adams’ tiende solo-album op acht jaar tijd en bij een dergelijke mijlpaal is het altijd fijn terugkijken met wat cijfermateriaal bij de hand. In totaal is hij goed voor 140 songs, waaronder enkele covers en Spielereien. Dat levert een indrukwekkend gemiddelde van anderhalve song per maand op. Coldplay bracht in dezelfde periode 44 songs uit (een halve song per maand). U2 deed er zeventien jaar over om aan tien albums te komen en zal pas op zijn volgende studio-album een 140ste song zetten. Om maar te zeggen: die Ryan Adams schrijft er niet echt naast.
In bovenstaande statistiekjes is geen rekening gehouden met b-kantjes, gekke nevenprojecten, soundtracks of wat er nog in een kluis op een definitieve release ligt te wachten. Het zegt vooral veel over de quality control bij topgroepen als Coldplay en U2 dat ze met een relatief beperkte output zo’n grote impact weten te hebben. Anderzijds zegt het veel over het talent van Ryan Adams dat je zonder veel moeite een best of van minstens 25 klassieke songs uit die 140 kan distilleren.
Ook op Cardinology staan weer enkele begeesterende bewijzen van Adams’ schrijftalent. Helaas klinkt het album in zijn geheel — zeker voor iemand met het talent van Adams — te veel als een reeks clichématige stijloefeningen. Hoogtepunten "Natural Ghost" en "Stop" zijn ineens ook de beste voorbeelden. Het eerste vormt een geperfectioneerd voorbeeld van wervelende countryrock, die — want dat kan Adams — zonder intro direct met alle instrument en zang invalt. Het tweede is dan weer een typische breekbare Ryan Adams-pianoballad waarin harmonieuze strijkers en een melodieuze uithaal de dramatiek extra onderlijnen. Even moduleren, omdat het goed klinkt — zowel op CD als in een recensie — maar net kort genoeg om voor die extra rilling doorheen het ruggenmerg te zorgen zonder dat het een doordeweekse popsong wordt.
Er worden ook voorzichtig nieuwe horizonten verkend. "Fix It" krijgt een flinke lap soul mee en klinkt alsof David Gilmour (van Pink Floyd) en Jonny Buckland (Coldplay) mee in het repetitiehok zaten. In de tweede helft van "Sinking Ships" trekt Adams dan weer overtuigend de epische britpop-kaart. "Magick", echter, is een wat ongelukkige poging tot eighties-rock die iets te dicht tegen "We Didn’t Start The Fire" van Billy Joel heeft gelegen.
Viermaal helemaal raak en slechts één flinke misser: geen slechte score op 12 songs. Toch overtuigt Cardinology niet helemaal. De andere tracks houden een vrij constant hoog niveau aan, maar begeesteren nauwelijks. Ook al omdat Adams zijn Neil Young-adoratie steeds minder weet te verbergen, zoals bijvoorbeeld in de song "Let Us Down Easy" .
Wie de voorbije jaren wel eens een Ryan Adams-album beluisterde, weet dat de man tot de meest getalenteerde songschrijvers van zijn generatie behoort. Dat Cardinology een goed album is, zal hen dan ook niet verbazen. Maar het blaast de luisteraar nergens omver. De degelijkheid ligt ons alvast net iets minder dan de pieken en dalen van zijn vroegere albums. Anderzijds is Cardinology tot nog toe de meest perfecte introductie tot Adams’ universum, maar voor het echt memorabele werk blijven "Love Is Hell", "Gold" en "29" de beste keuze. Totdat een slimmerd een dubbelalbum met Adams’ beste werk compileert welteverstaan. Het zou het album van het decennium zijn.
