Perfume Genius, oftewel Mike Hadreas, is een Amerikaanse twintiger waarvan het vrij onwaarschijnlijk is dat hij voor een gezellig avondje op café kan zorgen. De jongeman heeft echter, zonder overdrijven, een van de mooiste platen van het afgelopen decennium gemaakt.
Misschien wel een van de mooiste platen die in 2010 verscheen, is Learning, het debuut van Perfume Genius. En laten wij bij goddeau net deze plaat verloren hebben. Mea culpa, al durven we zo ver gaan ter verdediging aan te voeren dat het beter bij een meesterwerkje als Learning kon gebeuren dan bij een van de zovele dertien in een dozijnplaten die, wanneer ze zoek zouden raken, simpelweg ongemerkt van de radar zouden verdwijnen. Deze release is er echter een van de soort die sowieso de aandacht opeist, alsof er magie mee gepaard gaat. Bovendien kan een plaat als Learning best tegen een ietwat late review: het is immers een album dat zichzelf als volkomen tijdloos presenteert.
Hoewel de muziek van Perfume Genius al sinds de zomer nu en dan in ons nogal slordig opgebouwd universum vertoeft, is het hartje winter wanneer Learning zichzelf voor het eerste compleet openbaart. Beter kan bijna niet, voor wie zijn muziek graag op temperatuur heeft.
En voor één keer lijkt het gerechtvaardigd daarvoor het clichébeeld van het warme deken, dat enkele jaren geleden door het recenserend volkje met net iets te veel enthousiasme omarmd werd, opnieuw boven te halen. Want de songs van Mike Hadreas vormen een cocon waarin het behaaglijk wegkruipen is, zelfs al druipen ze van het verdriet en onbehagen.
Dat Learning niet overloopt van rozengeur en maneschijn, blijkt waarschijnlijk het best uit "Mr Peterson", dat het relaas brengt van een pedofiele leerkracht die met behulp van Joy Division-cassettes seksuele gunsten lospeutert van leerlingen. Maar zelfs bij het aanhoren van zoveel gruwel, kan de schoonheid van de song niet verhinderd worden vrijuit zijn rol te spelen. Wie zo’n tour de force zonder kleerscheuren weet te forceren, mag zichzelf terecht een genie noemen.
Met zijn bijna naakte, nagenoeg enkel door een piano op minimale wijze van een muzikale omkadering verzorgde songs, lijkt het wel alsof Hadreas zich vlakbij bevindt, in een donker hoekje van de kamer uiterst behoedzaam zijn liedjes op de wereld loslatend. Enkel in het buitenbeentje "Gay Angels", dat met subtiele noise uitpakt, wordt de muzikale omkadering enigszins uitgerekt, zij het zonder dat dat het karakter van de plaat in gevaar brengt. Het nummer legt, net als "When", de link met de bij momenten net zo breekbaar klinkende The Empyrean van John Frusciante.
Mocht u Learning ook gemist hebben: de plaat bestaat, is ergens out there, geduldig wachtend op wie ze horen wil, wanneer dan ook. Met zijn tien songs maakt de eerste Perfume Genius nog geen half uur vol, maar de manier waarop dat gebeurt, is bijna ongehoord. Na de rit ben je net niet op, overrompeld door zoveel pijn en leed, maar tegelijk overweldigd door een immense schoonheid.
