Hebben we hem al die tijd teveel met Morrissey vergeleken en begon dat wat te knagen? Joost mag het weten, maar met Wilderness maakt Brett Anderson net die ene move die de treurwilg uit Manchester nooit zal kunnen maken en pakt hij uit met een akoestische plaat die op een cello en wat backing vocals na volledig door hemzelf is geschreven en ingespeeld. Het resultaat is een bloedmooie herfstplaat waarop het verleden met Suede eindelijk wordt afgeschud.
Wat doe je als je de veertig nadert, je hoogtepunt ver achter je ligt en je verlost bent van egotrippende gitaristen? Eindelijk bewijzen dat je zelf ook een begenadigde songschrijver bent, die het zonder partner kan. Na het wisselvallige Brett Anderson gooit het voormalige glamicoon het roer dan ook om en pakt hij op Wilderness uit met een akoestische herfstplaat.
Zo bescheiden als de aankondiging van de plaat was (geen interviews, gewoon een akoestisch concert in Londen waarna de bezoekers de plaat op USB-stick meekregen), zo klinkt ook de muziek. Dit is Anderson anno 2008, teruggebracht tot zijn akoestische essentie als songschrijver op piano of gitaar, aangevuld met een cello en af en toe wat percussie. Waren we vooraf gewaarschuwd, we hadden de loopgraven al opgezocht, maar onverhoeds uit de brievenbus geplukt blijken adjectieven als "slaapverwekkend" of "strontvervelend" niet van toepassing. Integendeel.
Wilderness is een mooie plaat geworden die van bij "A Different Place" de kilte van de eerste echte herfstdagen terugdringt. Anderson bezingt en betreurt vervlogen liefdes in ballads vol ingetogen drama die Dog Man Star oproepen. Maar er is vooral warmte; deze songs zijn troostende balsem voor het gebroken hart dat zingt "There’s blossom in the garden on the magnolia tree, the ivy’s taken over where you planted rosemary" en "I don’t need you but I want you" in "Chinese Whispers".
Anderson is beter bij stem dan ooit. Elegant en beheerst, wendbaar en — in het knappe "The Empress" — bijna teder gaat zijn stem dieper dan tevoren. Ver weg van alle neon- en asfaltmetaforen uit het verleden is dit naakter dan Anderson ons ooit liet zien. Na alle drugsverslavingen op zijn pootjes gevallen, is de zanger eindelijk thuisgekomen en hij beseft het. "I am blessed".
Het mag hem nog als gemakzucht worden aangewreven dat single "Back To You" wordt hernomen, maar dat is snel vergeven. Deze versie als duet met actrice Emmanuelle Seigner overklast immers moeiteloos het al knappe origineel, zowat het beste dat Anderson de laatste jaren schreef. Met ingehouden pathos, statig, vertelt hij de ex-van-het-moment dat er al heel gekke dingen zullen moeten gebeuren voor hij zal terugkeren.
De kans dat Anderson hiermee nieuwe fans zal winnen is minimaal. Maar daar gaat deze plaat ook niet om, wel om het feit dat Anderson eindelijk uit het dwingende harnas van ex-Suedefrontman is kunnen stappen. Vanaf nu heeft hij de handen vrij om om het even wat te doen. En voor het eerst sinds lang zijn we ook weer een beetje nieuwsgierig naar wat zijn volgende stap wordt.
