Het verhaal van Bon Iver leest als een sprookje. Ondertussen weet iedereen wel hoe de door liefdesverdriet geplaagde Justin Vernon zich terugtrok in een schamele hut en daar, tussen het neerknallen van wildgedierte, een hartverscheurend mooie plaat neerpende die zichzelf in alle eindejaarslijstjes binnenwurmde. De grote vraag is nu of er uit een lang en gelukkig leven ook nog mooie platen kunnen vloeien.
Met slechts vier nummers steekt Bon Iver op de e.p. Blood Bank eigenlijk niet meer dan de neus uit het venster om de temperatuur en het klimaat op te meten. Het is een veilige en voorzichtige gok om even het water te testen, vooral omdat de songs op de e.p. wat dieper durven te graven dan de debuutplaat deed en dat het allemaal wat experimenteler mag en er wat meer arrangementen aan te pas komen.
Maar de e.p. is ook een krachtige en afdoende "ja" op de vraag of het succes van For Emma, Forever ago niet vooral te danken is aan het talent van Vernon in plaats van aan de relatief unieke omstandigheden. Want waar de nieuwe songs live niet bepaald overtuigend klonken — wat eigenlijk ook van de nummers van het debuut gezegd kon worden — , daar valt op plaat nog weinig van op te merken.
Wie daaraan twijfelt hoeft maar eens aandachtig naar het titelnummer te luisteren: "Blood Bank". Deze song had zich zonder veel moeite van een stek op het debuut kunnen verzekeren. Het stevige drumritme wordt netjes naar de achtergrond gemixt (live klinkt die veel te prominent), terwijl vooral Vernons stem alle kansen krijgt om te schitteren. Ook de gitaren weten pas te houden, waardoor de scheurende gitaarsolo’s haast onmerkbaar voorbij gaan. Op papier leest de mix als een ramp, maar binnen de setting van Bon Iver blijft het werken.
Vernon heeft echter geen zin om louter een coda bij zijn succesvolle plaat te schrijven en zoekt op de nieuwe nummers andere horizonten op. Bij "Beach Baby" leidt dit tot een eigenzinnige americana/country-interpretatie, terwijl het minder geslaagde "Babys" met een repetitieve pianomelodie aan de slag gaat. Jammer genoeg is het nummer al ruim over de helft vooraleer het ietwat interessant wordt. "Woods" is een dubbeltje op zijn kant dat vooral onder de juiste omstandigheden werkt. Het nummer, dat uit een opeenstapeling van zanglijnen bestaat, is intrigerend maar ook vermoeiend.
Blood Bank heeft niet de impact van For Emma, Forever ago en zal die ook niet hebben. De kans is zelfs groot dat de liefhebbers van die laatste plaat hierop zullen afhaken omdat de e.p. te anders klinkt. En het kan inderdaad niet ontkend worden dat Bon Iver zelf niet voldoende weet wat hij moet aanvangen met deze nieuwe nummers. Het pleit echter voor Vernon dat hij meer wil dan zomaar een doorslagje van zijn succes te brengen.
Bovendien is het e.p.-formaat een uitstekend vehikel om nieuwe ideeën uit te testen zonder onmiddellijk het grote publiek voor het hoofd te stoten. Blood Bank laat een Bon Iver horen die zijn geluid wil uitdiepen, zonder in een zinloze experimenteerdrift of moeilijkdoenerij te vervallen. Indien hij er in slaagt om op zijn volgende plaat het evenwicht tussen het experiment en toegankelijkheid te vinden, is de kans reëel dat er een nieuwe artiest is opgestaan, die zichzelf vernieuwt zonder zijn verleden te ontkennen. Het zij hem van harte gegund.
