Fall Out Boy :: Folie à Deux

Fall Out Boy kan je al lang geen new kid on the block meer noemen. Met Folie à Deux is hij al aan zijn zesde langspeler toe. De ene al commerciëler geproduced dan de andere. Toch blijft de band volle zalen lokken en hangen groepsposters op talloze tienerkamers. Misschien is dat ook gewoon de enige bedoeling. Take that, you critics!

Iemand die met Ashlee Simpson trouwt en zijn eerstgeborene de naam Bronx Mowgli Wentz (afgekort als BMW, lachen!) meegeeft, vertrouwen wij niet. Hij zal Jungle Book in elk geval goed gelezen hebben, want hij loopt er al te vaak bij als een verklede aap. Voor we nog meer meisjesharten breken, even een compliment. De man waar we het over hebben, bassist Pete Wentz, is in emoland waarschijnlijk wel de enige waarvan de liedjesteksten van een beter niveau zijn dan zijn stylist.

Het album Take This To Your Grave was nog best te smaken. Het ging uit van een simpele wisselwerking tussen melodie en zang. Toen werd Fall Out Boy ontdekt door de tienerwereld en bracht twee zéér commerciële cd’s op de markt. Sterke nummers werden een zeldzaamheid en uiterlijk kreeg een prominentere plaats. Folie à Deux grijpt een beetje terug naar de basis. De cd bevat dan ook meer goede nummers dan de twee voorgaande albums samen.

Toegegeven, Fall Out Boy blijft nog altijd commercieel en de Michael Jackson-kreetjes en Whoohoo’s blijven legio en overbodig. Toch is het geheel allemaal wat meer beluisterbaar geworden. Verborgen voor het eerste nummer zit "Lulabye", een akoestisch nachtverhaaltje voor kleine BMW. Als officiële nummer een is de beurt dan aan "Disloyal Order Of Water Buffaloes". Daarmee ligt meteen een van de betere nummers en het beste refrein van de cd op ons bord.

Eerste single "I Don’t Care" is een meezinger die toch wat te plat is om langdurend indruk te maken. Dan is het wachten op "Headfirst Slide Into Cooperstown On a Bad Bet" (Die titels, hilarisch) eer we opmerken dat we niet in het winkelcentrum rondwandelden. Het nummer experimenteert, maar krijgt net geen afdoend resultaat uit de proefbuis. "The (Shipped) Gold Standard" heeft een catchy hook en houdt de band wonderwel aan de leiband om niet in overdaad te verzinken. Dat het Fall Out Boy misschien een beetje naar het hoofd gestegen is, blijkt in "(Coffee’s For Closers)". De zin ’Throw your cameras in the air and wave them like you just don’t care’ ruikt wat naar narcisme, voor de rest stelt het amper iets voor.

Het hoogtepunt van Folie à Deux is dan aangebroken. "What A Catch, Donnie" gaat vocaal gezien op stap met de luisteraar en eindigt als een waar anthem. Dat de backingvocals onder meer bemand worden door niemand minder dan Elvis Costello is daar niet vreemd aan. Vanaf dan gaat het bergaf. "Tiffany Blews" jaagt het niveau nog even de hoogte in. Maar als Fall Out Boy zich dan, met hulp van The Neputes, aan "W.A.M.A." waagt, vraag je je toch af in hoeverre het allemaal niet een beetje om te lachen is. "20 Dollar Nose Bleed" geeft even een aanzet tot appreciatie, maar ontneemt zichzelf daarna enigszins van geloofwaardigheid. Laten we het op een goede poging houden.

Het vaak irriterende operagehalte van Fall Out Boy blijft overeind, met een kleine opflakkering van volwassenheid. De groep blijft een kruising tussen een hairband en een boysband. Zonder de overmoed van effecten en gimmicks had Folie à Deux best een leuke cd kunnen zijn. Nu is het een risicoaankoop en trekken we ons op aan de paar goede nummers. De rest laten we rest over aan de emokids die ons anders, wegens te veel kritiek, vervaarlijk met zelfmoord bedreigen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =