Absynthe Minded van — we kid you not — Absynthe Minded is een plaat zonder noemenswaardige titel, zonder platenfirma en zonder hoogtepunten. Dat laatste zit zo: het hele Absynthe Minded is van zichzelf één ondeelbaar, haast achteloos volgehouden hoogtepunt, waarin plaats is voor kneusjes noch primi inter pares. Samen uit, samen thuis. Van de eerste jazzy tonen van "If You Don’t Go, I Don’t Go" over de fabeltastische pop van "Moodswing Baby’" tot de laatste impressionistische pianoaanslagen van "Oh! The Longing": alles ademt eenzelfde souplesse, superioriteit en soul.
Reeds twee weken vergezelt Absynthe Minded — de plaat van de groep uit de titel van de plaat — ons nu bij bus, bad en bed, en nog steeds hebben we geen zwakke plekken kunnen detecteren. Integendeel, dit plaatje komt steeds dichter tegen ons gemoed aanschurken. Drie eerdere platen lang hielden we enkel op oneven dagen van dit avontuurlijke groepje, maar pas met dit vierde schijfje slaat de hartstocht echt zonder voorbehoud toe en laten we ons voor het eerst gewillig all the way meetronen naar het universum van Bert Ostyn en zijn Gentse kornuiten. Waarom het plaatje nu plots klopt — op de deur van ons hart, that is — blijft voorlopig nog even onduidelijk.
Niet erg, druk als we zijn met het schaamte- en eindeloos genieten van Uiteenlopend Moois als — we doen een willekeurige greep — de schijnbaar vrolijke single "Heaven Knows" waarvan we de tekst nooit helemaal goed verstaan, het zoetzure zigeunerwijsje "If You Don’t Go, I Don’t Go", de dEUS-stomper "Dead On My Feet", de met een vertaalde Claus-tekst uitgeruste tweede single "Envoi" en het gloedvolle "Papillon", een klein, zalvend liedje over hoe het leven soms met je aan de haal gaat. Goedkeurend gegrom ontsnapte ons evenzeer bij het slepende "Paramount" — Engels voor ’behoorlijk grote filmmaatschappij’ of ook ’allesoverheersend’, zoals in "what we have is paramount to anything at all" — dat we gemakshalve voorlopig nog even ’My Heroics, part two’ noemen. ’My Heroics, part three’ heet volgens de hoes dan weer "Moodswing Baby" en zal dit jaar weinig deelnemers aan de W.K.-finale 100 meter popsong vóór zich moeten dulden. Op de mooist mogelijke muziek klinkt het: "She never said I am the one – I gotta do the best I can – she changes her mind overnight sometimes. When I look into her eyes – I know what makes it all worthwhile." Mooier en juister kunnen we het niet gezegd krijgen, dus doen we er verder het zwijgen maar toe.
Op zijn allerminst is Absynthe Minded (de plaat) een voorlopig hoogtepunt voor Absynthe Minded (de groep). Voor méér wordt ter hoogte van Gent verwachtingsvol uw richting uitgekeken.
