Olivia Wilde die een tragikomedie draait over seks en relaties, gebaseerd op een eerder obscuur Spaans origineel? Het klinkt niet meteen als een recept voor een geslaagde film. Wilde is dan misschien wel een redelijk begenadigde actrice, haar palmares achter de camera oogt zeer middelmatig met daarop titels als Booksmart en Don’t Worry Darling. The Invite werd beter ontvangen en heeft het voordeel van een script dat zichzelf al bewezen heeft (binnenkort komt trouwens de Belgisch-Nederlandse productie De Bovenburen eraan op basis van hetzelfde materiaal), maar als filmmaakster lijkt Wilde toch nog niet heel veel gegroeid. Ook haar nieuwste loopt echt wel opnieuw een beetje vast.
Het moet gezegd dat Wilde bij de start nochtans zeer goed in enkele minuten en scènes haar Californisch koppel hoofdpersonages weet neer te zetten: Joe (Seth Rogen) is duidelijk al lang niet meer gepassioneerd door zijn muzikaal beroep en de thuiskomst bij zijn vrouw Angela (gespeeld door Wilde zelf) bestaat vooral uit kibbelpartijen en kleine discussies over ergernissen. Tot overmaat van ramp stelt Joe dan ook nog vast dat Angela de bovenburen (Penélope Cruz en Edward Norton) uitgenodigd heeft voor een etentje waar hij hoegenaamd geen zin in heeft. Die premisse is enkel maar de start van een avond die het koppel op zijn allerzachtst gezegd uit de comfortzone zal halen. Er is een heel duidelijk verschil tussen de beide stellen en waar eerst onderliggende frustraties en neerbuigende reacties spelen, verkent het verhaal al snel andere, zij het dan ook wel voorspelbare lagen.
Al dat drama en de wrange komische verwikkelingen die daaruit groeien, worden geserveerd aan een zeer hoog tempo. Dit is het soort prent waarin mensen op elk moment de juiste gevatte repliek klaar hebben en verwijten en repartees als een spervuur op de kijker afkomen. Er loopt uiteraard genoeg acteertalent rond om te kunnen omgaan met een dergelijke stijl (voornamelijk Norton is heel goed op dreef), maar tijdens de ouverture blijkt ook al snel dat het toch allemaal niet sterk genoeg is om helemaal overeind te blijven. Zo goed als de relatie tussen Joe en Angela geschetst was in een paar minuten, zo overbodig is het vervolgens hetzelfde punt nog tien minuten langer te blijven maken. Dat is een probleem dat de hele looptijd lang blijft spelen, waardoor de delen die echt werken onderuitgehaald worden door nodeloze herhalingen, ook al zorgt de eerder beheerste mise-en-scène gelukkig wel voor een beetje tegengewicht voor het soms hysterische verbale vuurwerk. Op dat vlak is Wilde dan toch al iets sterker en zelfzekerder als cineaste dan in het al te opzichtige effectbejag dat bijvoorbeeld de finale tekende van Don’t Worry Darling.
Dit soort film gedijt op plaatsvervangende schaamte en ongemakkelijke situaties, wat de Amerikanen ‘cringe comedy’ noemen. Op dat vlak weet The Invite zeker te scoren. Het probleem is echter dat er ook zoveel triviale en meanderende momenten zijn dat er evenzeer verveling optreedt: het gedoe rond het vinden van een kurkentrekker en het openen en uitschenken van een paar glazen wijn is maar een van de vele voorbeelden. The Invite
werkt daardoor gedeeltelijk, vooral zolang er een spel is van blikken, stiltes en observaties. Er zitten dan ook echt wel een paar ijzersterke momenten in dit alles, maar zodra de film zich weer eens verliest in eindeloze repetitie, is het behoorlijk moeilijk om niet volkomen af te haken. De veel te zwaar gechargeerde finale met Cruz als moderator is bovendien ook net iets te veel van het goede. Je gaat je afvragen hoeveel eerlijke ontboezemingen een enkele film nóg kan verdragen voordat het een therapeutische sessie wordt.
