Het is nog maar net september, dus profiteer ervan en trek je teenslippers aan, nu je ze nog weet liggen. De Caribische zon mikt zijn UV-stralen onzacht op onze oortjes met Here Because Of Hope, de nieuwste worp van Ezra Collective. Dansen is het devies, maar de eeuwige nukkigaard in ons vraagt soms toch wel wat meer lelijkheid. Een klein spatje modder, alsjeblieft?
Ten zuiden van de Thames schijnt de zon altijd. Een stelling waar we het zeer moeilijk mee zouden hebben als we daar nog eens staan, opeengepakt tussen zeshonderd trolleys op het kleine voetpadje voor St Pancras treinstation, met onze voeten in de ongedefinieerde smurrie terwijl we de rioolrasters horen zuipen voor hun leven – iets wat wel meer Britten doen trouwens. En toch, als we op dat moment Here Because Of Hope van het in Zuid-Londen ontstane Ezra Collective door onze koptelefoon zouden jagen, zouden we er geen moment aan twijfelen. Ja, ten zuiden van de Thames schijnt de zon. Altijd.
Niet dat het ooit anders geweest is voor deze bende conservatorium-alumni die eigenlijk gewoon graag een feestje met parasolletjes op de cocktailglazen houden, al hebben ze nu toch nog een extra wolkje ik-weet-niet-wat-maar-mag-ik-er-ook-wat-van in hun cuppa tea gelepeld. Ooit hing er nog een zweem van kosmische jazz rond het kwintet, maar zeker sinds hun derde album Dance, No One’s Watching uit 2024 wil de groep onze voeten van de grond krijgen. De vooruitgeschoven singles van deze vierde, “Jubilee Feeling”, “Well Organized” en “Only Love” gaan duidelijk resoluut verder op dat elan: je lééft, god wat leef je, voel de verbondenheid aller mensen en neem elke dag als een geschenk. Hoe kunnen we hier ooit neen tegen zeggen?
En toch. De zoete herinnering naar de zomer is nog net vers genoeg in het geheugen om deze rit met idiote tandpastasmile aan te vatten, maar zeventien tracks lang staan swingen in onze living lukt al even niet meer zonder verregaande musculoskeletaire gevolgen. Al snel gaan we preciezer luisteren naar de nummers, kijken we door de roes heen, en dan zien we toch vooral veel tracks die niet echt blijven hangen. Pakweg “Blow Your Trumpet”, “Well Organised” en “Only Love” doen het nog wel goed ten zuiden van onze navel, al was het maar gewoon omdat het collectief zo barst van het talent dat je de microfoons letterlijk voelt rillen van plezier. Creoolse, Jamaicaanse en Cubaanse ritmes gaan hand in hand, het swingt een eind weg op deze vloer waar iedereen welkom is. En aan het einde van de plaat is er zowaar nog eens een opflakkering van die oude kosmische geest met “Black Flag”, zeker het wachten waard. Maar tracks als “Sweet Echo”, het dub-tweeluik “Birdie Sings”/”The Last Stand” en het wat naar Sons of Kemet neigende “Jubilee Feeling” verdwijnen zo weer in de ijle lucht na de laatste noot.
Tussendoor krijgen we zwaarwichtige psalmen die de urgentie van deze party onderstrepen. De keuze voor complexloze dansmuziek is geen naïef boenkeboenk maar een statement, een fysiek verzet tegen alle haat, alle pijn en voorstekende karretjes in de supermarkt. Iets waar wij het volledig mee eens zijn, niet netjes dus om dit festijntje wat af te doen als soms wat flets. Maar kijk, leg deze plaat eens op op een mistroostige dinsdag in november, en je zal het mogelijk ook wat moeilijker hebben je in te leven in de wuivende palmbomen en tenen in het zand. Wacht, hadden we in de aanhef net niet gezegd dat de zon altijd scheen ten zuiden van de Thames? Ja. Maar we zijn ongeveer even consistent als een busregeling. Nog een scheutje azijn in jouw tasje earl grey?
