Antony Szmierek is ondanks zijn onvermoeibare werkethiek misschien nog steeds niet de grootste ster, maar met zijn debuut heeft hij wel van het succes mogen proeven. Bovendien is hij slim genoeg om die ervaring amper anderhalf jaar later te gebruiken als brandstof voor zijn opvolger.
Decoding Birdsong heet dat tweede album. De klankentapper van professor Barabas hebben we niet voorhanden dus wenden we ons om deze vogelenzang te ontcijferen tot het enige geschikte hulpmiddel om een met woorden goochelende dichter als Szmierek te ontleden: het woordenboek.
Ten eerste is een ‘bird’ uiteraard een ‘vogel’. Op dit album vallen er veel referenties van diverse pluimage te rapen, te beginnen met die reiger op de hoes: een oud opgezet exemplaar dat is gepromoveerd tot totem van dit album. Waarom dat zo is, is niet helemaal duidelijk, en echte meerwaarde levert het concept ook niet écht op, hoewel Szmierek die context maar wat graag meegeeft.
De reiger staat onbewogen in de vijver, en denkt het zijne van de voorbijdraaiende wereld – iets waar Szmierek zich de laatste tijd erg in kan vinden. Zijn groeiende bekendheid begon in zijn thuisstad beklemmend aan te voelen en hij verhuisde naar Bristol op zoek naar anonimiteit in de lokale artiestengemeenschap. Succes is niet zaligmakend. “Godzilla Hotel” bezingt de eenzaamheid van een monster dat vooral misbegrepen is door de verwachtingen die anderen op hem projecteren, beslommeringen die drijven op een klassieke hiphopbreak die stapsgewijs met elementen van garage wordt aangevuld. Verderop klinkt het gelaten ‘I’m the bookies favourite for… something’ maar het is niet helemaal duidelijk waarvoor. Wat doe je immers met de verwachtingen na het plotse succes?
De oplossing? Niet willen sturen of plannen, maar de chaos omarmen en improviseren: ‘the problem with rolling a six is you have to keep rolling it/ give me a seven sided dice with a three and a half on one side and I’ll survive’. Zijn scherpe gevoel voor observatie gecombineerd met absurdisme is Szmierek nog niet kwijt. Zingeving ligt in eindigheid – zowel die van het leven als die van een carrière. Decoding Birdsong is een reflectie op roem en de zanger heeft vrede met elke manier waarop dit verhaal mag aflopen. Dat is de les van de reiger en tegelijk de spanning op het album. Want de reflectie op de roem kan onder zijn eigen gewicht gaan doorbuigen door alles kapot te analyseren (‘stop tryin’ to stop tryin’ so hard!’). Szmierek is zich daarvan bewust en is ons een stapje voor. ‘Meta’ is niet enkel een ethisch dubieus bedrijf, het is ook een manier van kijken op de wereld en het is die twist die deze artiest zo boeiend maakt.
Ten tweede is een ‘bird’ ook een ‘dame’ (‘around here we say birds/ not bitches’, weet u nog?) Er is veel gaande op dit album over de liefde (‘I know falling in love feels trivial with everything that’s going on but/ what if we’re actually onto something?’) en ook dat kan niet zonder de nodige portie (over)analyse: ‘Take the ‘think’ out of ‘I think I love you’ and leave my doubts unexpressed’. Alleen over zijn ex fantaseert hij in het puike ‘Flight Simulator’ dat hij zijn gesimuleerd vliegtuig in haar garage ramt. Ook dat heeft waarschijnlijk meerdere betekenissen, maar hoe zeker kan je daarover zijn?
Ten slotte is een ‘birdie’ een term uit het golfspel. Een birdie is nog steeds erg goed, maar het is niet de hole-in-one die het debuut was. Nummers als het eerder makke “Seminal” (ondanks een prima “Born Slippy”-outro) of “Chalk” blijven jammer genoeg onder de verwachtingen. Voor een Engelsman als Szmierek zou een song over het snookerspel een kopje thee moeten zijn, en de beat is alvast vet als boter, maar tekstueel is dit een erg mager beestje: ‘and the cue ball’s always bigger/ It’s how it comes out the other side’. Erger nog is het refrein: ‘Everyone can face a crisis/ but not everyone can make it home’. Dat is te veel instagramfähige motivational speaker-praat, en te weinig de knapperige oneliners die we van de man verwachten.
Vele luisterbeurten verder luidt het besluit dat Decoding Birdsong vooral ánders is dan zijn voorganger: introspectiever en bedaarder, en dus onvermijdelijk net iets minder een feestje. Zoals Szmierek ook zegt in afsluiter “Aussie Gold Hunters” is hij nooit dichter bij zichzelf gekomen dan nu. Het is de eenzaamheid van het toerleven op een kale drumcomputerbeat met een spaarzame piano als enige gezelschap. Niet elk nummer hoeft geen banger meer te zijn. Dat maakt dit album niet per se slechter, maar het blijft wel minder aan de ribben kleven.
