Willow Smith, de Amerikaanse muzikante en toch-nog-steeds-onlosmakelijk-dochter-van, staat erom bekend tegen zowat iedereen ‘ja’ te zeggen: ze was al te horen op kinderlijke popsongs, emopunk, soul en zelfs jazz. Vreemde verjaardagsfeestjes moet de dame gehad hebben. Maar het hoeft niet al te gek te worden, vindt ze nu op haar zesentwintigste, en dus kiest ze voor consolidatie. Met The Thread bewijst ze steeds meer haar eigen stem te vinden, eentje die het waard is te beluisteren. Ze internaliseert, laat even koken en klaar: een heerlijk kopje dampende nu-soul met een wolkje progrock. Iemand?
Beste Willow Camille Reign Smith, we gaan niet liegen. Voor ons was jij voornamelijk een klassiek ‘dochter van’-kindsterretje dat de schattigheidsfactor moest verhogen in films als I Am Legend en via vaders connecties ook eens aan wat knopjes mocht draaien in de studio, geholpen door de grootste producers der aarde die met vertrokken gezicht aan de cheque dachten. Maar dat was vijftien jaar geleden, een tijdsspanne waarin onze haren grijs werden en we op feestjes met vrienden meer kinderen tellen dan lege flesjes bier. Ook wij weten dat de keuzes en smaken uit je jeugd al eens kunnen wijzigen – anders droegen wij nog steeds citroengele driekwartsbroeken en onze portefeuille aan zo’n kettinkje, achteloos uit de zak bengelend.
Om maar te zeggen: zand erover. Je rukte je los van die beladen achternaam en werd WILLOW. Terecht ook, want als soloartiest ging je ook in je muzikale ontwikkeling veel verder dan vader Will: nu-soul, r&b tot punkrock, en zelfs jazzgrootheden als Kamasi Washington stonden al eens naast je in de studio – moet lekker krap geweest zijn. Met het nieuwe The Thread tellen we al plaat nummer negen, de artiest WILLOW heeft intussen een duidelijk herkenbare smoel en niemand die het nog heeft over dat verleden. Behalve wij dan, onverbeterlijke nostalgici die we zijn.
Maar goed, The Thread dus. Een opmerkelijk coherente langspeler voor iemand die typisch de kaart van ‘overenthousiast kind in lunapark’ trekt: aan elk knopje moet geprutst worden, en minstens vier genres per song. Maar pas op, dat het album coherent qua geluid is, wil niet zeggen dat het een pakje makkelijk binnenglijdende smeltkaaspop is. Eigenlijk is dit een soort artpopalbum, opgetrokken uit nu-soul, Braziliaanse jazz en – ja, deze horen we er echt in – progrock. Dat laatste verdient misschien even wat verklaring. Geen paniek, er zitten geen klavecimbelsolos van vijfendertig minuten in, maar de bokkensprongen in toonaard en de bijna als fuga-toccatas klinkende riffjes maken de boel toch wat proggy.
Dit hoeft evenwel geen breekpunt te zijn; WILLOW heeft nog steeds die prachtig zoetgevooisde stem die elk scherp kantje net genoeg afvijlt om het resultaat knuffelbaar te houden. Een rare knuffel, dat wel. Zo eentje van een uitvergroot influenzavirus bijvoorbeeld. Opener “She’s My Religion” is meteen een van de fijnste samenvattingen van de aanpak op The Thread. Gelijke delen Tune-Yards, Caroline Polachek en The Internet, allen met kanariegele Adidas Samba-schoentjes aan. Verder kunnen we zeker “Unconditional” aanraden, dat op zijn beurt doet denken aan Unknown Mortal Orchestra of Hiatus Kayiote. En blijf gerust zitten voor “Hell To Pay”, dat dan weer de hoogste score krijgt van de artpop-jury, meteen gevolgd door “Shrink To Fantasy”, sensueel waggelend als pakweg Syd of Daniel Caesar. U ziet het aan de referenties: deze plaat is spannend, aantrekkelijk, maar toch ook dat tikkeltje weird. We zijn zeer enthousiast, maar ergens voelen we ons vies dat we dit goed vinden.
Het album weet ons misschien niet de volle tien nummers vast te houden, na een tijdje begint de aanpak wat gekunsteld aan te voelen. Maar kijk, het gevoel na enkele keren The Thread is dat deze zeker blijft hangen. Den draad, inderdaad ja. Hij wikkelt zich steeds strakker om onze ledematen, haast ongemerkt en na de vijfde luisterbeurt wordt het bijna een noodzaak deze nogmaals en nogmaals te gaan beluisteren. Bloei maar, knotsgekke bloem, waarschijnlijk uitgroeiend tot een fluorescerende cactus of iets dergelijks.
