Naast de esthetische kwaliteiten van de zevende kunst staat film ook toe om te reizen en andere culturen te ontdekken. Cinema biedt ons op een niet-invasieve wijze een inkijk in levens zo verschillend van de onze en kan op die manier ook empathie teweegbrengen voor wat we eerder als onbekend beschouwden. Hiervoor moet de film wel een zeker kader scheppen dat het decorum van de fictieve omgeving duidelijk maakt. Door het gebrek aan kennis over de normale gang van zaken en een opeenstapeling van dramatische gebeurtenissen slaagt het Iraanse drama Woman and Child er echter niet in om de cultuurbarrière te overstijgen en voelt de plot ongenuanceerd zwaar.
De veertigjarige weduwe Mahnaz (Parinaz Izadyar) werkt als verpleegster en deelt samen met haar twee kinderen een appartement met haar moeder en haar zus Mehri (Soha Niasti). Zonder dat haar kinderen het weten, heeft ze een relatie met ambulancier Hamid (Payman Maadi), die graag wil trouwen. Om het naderende huwelijk te bespreken, komen de ouders van Hamid op bezoek bij Mahnaz. Op vraag van Hamid brengt ze haar kinderen naar de vader van haar overleden echtgenoot en verwijdert ze elk spoor van hun bestaan uit haar woonst. Een dag na het bezoek laat Hamid plots niets meer van zich horen. Zijn moeder moet het lastige nieuws brengen: Hamid heeft tijdens het bezoek zijn oog laten vallen op de vijfentwintigjarige Mehri en wenst nu met haar in het huwelijksbootje te treden.
Nog voor ze deze plotse omwenteling kan verwerken, wordt Mahnaz getroffen door een tragisch voorval dat haar leven voorgoed door elkaar schudt. Geveld door verdriet en woede gaat Mahnaz op zoek naar een schuldige en keert zich tegen iedereen rondom haar, en dan vooral tegen mannen. Haar acties snijden echter alleen maar meer in haar eigen vlees, wat zowel haar eigen destructiviteit als haar penibele situatie vergroot.
In 2022 werd de Iraanse regisseur Saeed Roustayi veroordeeld tot een gevangenisstraf van zes maanden en een cursus filmmaken nadat zijn dramafilm Leila’s Brothers zonder toestemming van de Iraanse overheid getoond was geweest op het Festival van Cannes. De prent zou bovendien niet stroken met de nationale waarden en kritiek uiten op het beleid. Woman and Child kreeg wel groen licht van het Iraanse regime (en werd eveneens gescreend in competitie in Cannes). Bijgevolg zijn alle vrouwen altijd gesluierd, zelfs binnenhuis. En hoewel Woman and Child toont hoe machteloos vrouwen kunnen zijn in de Iraanse samenleving, voelt het door de omstandigheden toch ook niet echt aan als een aanklacht tegen het patriarchaat. Uiteraard is dit een observatie vanuit een westerse blik, die misschien niet vertrouwd genoeg is met de bestaande protocollen. Tegelijk
verraadt de plot nooit wat nu eigenlijk het correcte en verwachte gedrag is. Is het beter voor Mahnaz om te hertrouwen dan om weduwe te blijven? En heeft dit dan invloed op haar aanzien of veiligheid? Wat zijn de gevolgen voor haar kinderen als ze hertrouwt en misschien nog kinderen krijgt met de nieuwe partner? De onduidelijkheid maakt het narratief voor een buitenstaander soms moeilijk te volgen.
Bovendien helt de verhaallijn tegen het einde steeds meer over naar het melodramatische en zijn noch de gebeurtenissen noch de handelingen van de personages te begrijpen. Mahnaz raast en tiert, gaat tegen iedereen tekeer en toch lijken haar daden ook nergens heen te gaan. De overdaad geeft het geheel iets ongeloofwaardigs en wordt vooral gered door de uitstekende acteerprestaties, in het bijzonder door Parinaz Izadyar, die de pijn en furie van Mahnaz moeiteloos weet over te dragen.
