Sinds het prille debuut in 1982 als een speelgoedlijn van Mattel, kende Masters of the Universe een heel aantal incarnaties. Eerst in strips, vervolgens als animatiereeks en in 1987 ook als een hopeloos geflopte live action film met in de hoofdrol Dolph Lundgren. Lundgren is een – laten we vriendelijk blijven – redelijk beperkt acteur die twee (ahem) hoogtepunten heeft in zijn carrière: Rocky’s tegenstander Ivan Drago in Rocky IV en Blackjack, een weinig opgemerkte Amerikaanse televisiefilm van John Woo uit 1998. Als diezelfde Lundgren in interviews beweert dat Masters of the Universe zowat het dieptepunt van zijn loopbaan was, dan wil dat dus wat zeggen. De prent uit ’87 valt dan ook inderdaad nauwelijks te bekijken, enfin, dan toch niet zonder copieuze hoeveelheden alcohol of het soort geestesverruimende middelen die we hier vooral niet willen promoten.
Bijna veertig jaar later vond men in Hollywood blijkbaar de tijd rijp om het beter te proberen doen en zie, blijkbaar is dat dan toch zo geen slecht idee want deze nieuwe versie van Masters of the Universe is alles wat je er niet van verwacht: namelijk een film die eigenlijk het recht niet heeft om zo goed te zijn als hij is … dit is zondermeer een verrassing van formaat!
Die verrassing heeft zeker iets te maken met regisseur Travis Knight, nog steeds huidig hoofd van de Laika animatiestudio’s, jarenlang een van hun belangrijkste animators en in de regiestoel voor onder andere Kubo and the Two Strings. Iemand met talent dus, al wil dat nog niet zeggen dat dat talent ook een productie van tweehonderd miljoen dollar gebaseerd op een speelgoedlijn ging kunnen redden. Maar kijk, wat we hier krijgen is eigenlijk de ‘boys’ versie van Barbie: een zelfbewust metaspel met de erfenis van een oorspronkelijk uit plastic gemaakt product, verpakt als een zelfparodie (zo wordt er onder andere duchtig gelachen met het machismo en de al dan niet ongewilde homo-erotische dimensie van de MotU figuren die namen hadden als Ram-Man en Fisto).
Het verschil is dat de zelfreflectie ditmaal minder serieus genomen wordt en niet in een echte boodschap is gegoten: niemand gelooft immers ook maar een seconde dat ‘empathie’ (zoals een pratende vogel de held toevertrouwt) ook echt het wapen zal zijn dat gaat worden ingezet om het kwaad te verslaan. Dat kwaad is immers nog steeds de potige strijd met de van een doodskop voorziene demon Skeletor die tijdens de opening de planeet Eternia inneemt alwaar de familie van de kleine prins Adam al eeuwen heldhaftig regeert. Adam wordt weg geflitst naar de aarde, samen met een mythisch zwaard dat hij prompt verliest, om vervolgens vijftien jaar later (nu als de uit de kluiten gewassen Nicholas Galitzine) terug te keren en orde op zaken te zetten.
Eenmaal terug op Eternia worden de andere troefkaarten van Masters of the Universe uitgespeeld: een heerlijke mengeling in de muzikale score van eighties hair metal en synthesizer geluid, belichting die perfect de maniëristische filterfotografie evoceert uit films als Legend of The Never Ending Story, een geweldige productie-design die bewust gekunstelde CGI combineert met een aankleding die de plastieken oorsprong eerbiedigt, en een algehele naar pure camp overhellende aanpak die doet denken aan onderschatte sciencefiction films uit de vroege jaren negentientachtig zoals Krull en Flash Gordon. Vooral die laatste titel komt hier meer dan eens voor de geest.
De val waarin de film niet trapt is om van dit alles pure voorgekauwde nostalgie te maken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld in het recente The Mandalorian and Grogu dienen alle nostalgische elementen niet alleen maar om bij de kijker een Pavloviaanse herkenningsreflex op te wekken, maar worden er ook nieuwe creatieve zaken mee aangevangen: een middenluik in een betoverend mooi bos bevat een paar onwaarschijnlijk prachtige beelden die met hun mengeling van pure kitsch, computereffecten en net voldoende zelfparodie, echt wel op het netvlies blijven hangen. De zaken die daarvoor teruggrijpen naar het verleden zijn overduidelijk aanwezig, maar ze dienen als bouwstenen voor een nieuwe wereld en bieden ons daarmee het soort van fantasievolle insteek die Star Wars als jaren is kwijtgespeeld, zij het dan één gedrenkt in discolicht en foute muziek. Het helpt natuurlijk ook nog geen beetje dat Knight als regisseur tenminste weet hoe hij een
actiescène moet opzetten. Verwacht vooral geen hoogstandjes, maar dat we toch een beetje overzicht houden over het op elkaar inbeuken is al heel veel waard.
Masters of the Universe is in ieder geval voorlopig de grote blockbusterverrassing van deze zomer, al valt het te bezien of deze peperdure gok ook gaat werken op het moment dat Youtube-sensaties zoals Obsession, Backrooms en Amazing Digital Circus duidelijk een nieuwe uiterst succesvolle trend vormen bij het jonge publiek en dat ten koste van grootschalige spektakels zoals dit.
Oh ja, Dolph Lundgren mag even opdraven om de protagonist “een goede trip” te wensen.
