Met DJ Ahmet maakt de Macedonische regisseur en scenarist Georgi M. Unkovski zijn langspeelfilmdebuut na een reeks kortfilms. Meteen valt zijn gevoel voor beeld op. Een schilderachtig openingsshot van een alleenstaande boom tegen een achtergrond van verzadigde pastelkleuren zet de toon voor een film die zijn afgelegen Noord-Macedonische landschap met veel liefde in beeld brengt. Dit Wes Anderson-achtig kleurenpalet wordt ondersteund door een sterke elektronische soundtrack, die niet alleen sfeer creëert maar ook het centrale conflict belichaamt: de botsing tussen traditie en moderniteit.
De vijftienjarige Ahmet (Arif Jakup) groeit op in een conservatieve Yörük-gemeenschap waar schapen hoeden, gearrangeerde huwelijken en geloof in genezers nog steeds het dagelijkse leven bepalen. Zijn vader ziet weinig nut in school en verwacht dat zijn zoon meedraait op de boerderij, terwijl Ahmet steeds meer verlangt naar een leven los van de vastgeroeste gewoontes. Samen met zijn jongere broer Naim (Agush Agushev), die niet meer spreekt, worstelt Ahmet ook met het verlies van zijn moeder. Die verhaallijn blijft echter grotendeels op de achtergrond, verloren tussen de vele andere thema’s waardoor het niet altijd even duidelijk is waar Unkovski zijn zwaartepunt wil leggen. Het is wel opvallend hoe Naim, dankzij een bijzonder sterke casting, met nauwelijks meer dan blikken en gezichtsuitdrukkingen uitgroeit tot een van de meest expressieve en schattige personages van de film. Zijn ontwapenende aanwezigheid draagt moeiteloos scènes waarin hij geen woord zegt.
Wanneer Ahmet eensklaps verliefd wordt op Aya (Dora Akan Zlatanova), een meisje dat vanuit Duitsland naar het dorp is teruggekeerd om uitgehuwelijkt te worden, krijgt het verhaal zijn romantische motor. Samen vinden ze in elektronische muziek een tijdelijke ontsnapping aan de verwachtingen die hun omgeving hen oplegt. Een verrassend uit de toon vallende rave, een felroze schaap en Ahmets groeiende fascinatie voor dj-cultuur fungeren daarbij als symbolen van verzet tegen een wereld die lijkt stil te staan. Het zijn tegelijk de meest levendige en visueel speelse momenten van de film. Toch blijven ook deze verhaallijnen vrij voorspelbaar uitgewerkt. De romance tussen Ahmet en Aya blijft braaf en mist de complexiteit om echt te verrassen, terwijl de tegenstelling tussen traditie en vrijheid vaak in vrij duidelijke tegenstellingen wordt gegoten. Hierdoor blijft de film hangen in een sympathieke, maar weinig uitdagende coming-of-age vertelling.
Unkovski benadert het centrale thema, de cultuurkloof, vaak met een komische toon. Veel humor ontstaat uit de vervreemding tussen een gemeenschap die vasthoudt aan oude gewoontes en jongeren die opgroeien met gsm’s, internet en sociale media. Soms balanceert die aanpak op het randje van het spottende, maar meestal blijft de film voldoende mild om de personages met genegenheid te behandelen.
DJ Ahmet blijft uiteindelijk vooral een warme feelgoodfilm. De tegenstelling tussen onderdrukkende tradities en individuele vrijheid wordt zelden echt uitgediept of gecompliceerd, terwijl veel ontwikkelingen zich al van ver laten voorspellen. Ook verschillende personages krijgen onvoldoende diepgang om echt te verrassen. Wat overblijft is vooral een visueel charmante film met een sterk gevoel voor plaats en sfeer, maar ook een verhaal dat iets te vaak de meest voor de hand liggende paden bewandelt om echt te blijven nazinderen.
