Clémence (de in Luxemburg geboren actrice Vicky Krieps die ook mee produceert) is een voormalige Parijse advocate met literaire ambities die haar man verliet en een ogenschijnlijk vriendschappelijke regeling heeft voor het hoederecht over hun achtjarige kind (we krijgen netjes alles uitgelegd in een monoloog bij de start). Haar ogenschijnlijk nog steeds vriendelijke echtgenoot manipuleert achter haar rug om echter schaamteloos hun jonge zoon, waardoor de band met die laatste steeds verder onder druk komt te staan en alles uitmondt in een bittere strijd om het hoederecht en een absurde reeks beschuldigingen.
De synopsis voor dit in Cannes in de sectie Un Certain Regard getoonde drama (pas de tweede langspeelregie voor cineaste Anna Cazenave Cambet na De L’or Pour les Chiens) is daarmee behoorlijk simpel, maar eerder dan naar narratief, is Love Me Tender dan ook op zoek naar een verkenning van emoties en drijfveren. Reeds in de eerste tien minuten is dit een film die enerzijds veel te nadrukkelijk de kijker van informatie voorziet, maar er anderzijds ook wel in slaagt een ongemakkelijk gevoel te genereren uit een spel van blikken en bewegingen. De lunch die de voormalige partners samen hebben die uitmondt in een wat gênante geweigerde kus, is wellicht de beste scène van de film en verkent perfect zonder woorden de complexe emoties betrokken bij de komende acties, waardoor het erg jammer is dat de prent vervolgens niet op dat elan verder gaat.
Love Me Tender is immers op zijn best in het afstandelijk observeren van repetitieve handelingen en gebeurtenissen die het leven bepalen van de personages (telefoongesprekken, afspraakregelingen, wandelingen, baantjes trekken in het zwembad), op zijn slechtst in de geforceerde kijk op botsende relaties: Clémence voelt zich nu aangetrokken tot vrouwen en het script (naar een autobiografische roman) suggereert terecht dat haar ex dat laat meespelen als een soort wraak, maar doet verder heel weinig met dat idee behalve het in expliciete mijmeringen omzetten die de protagoniste bijhoudt in het manuscript voor een gepland boek.
Dat Krieps in dit alles uitstekend staat te acteren is bijna een evidentie, het is geen toeval dat grote namen als Paul Thomas Anderson, M. Night Shyamalan en Jim Jarmush al met haar samenwerkten, en ook hier voorziet ze haar rol van een subtiliteit die helaas ontbreekt in de rest van het materiaal. Eigenlijk zou de camera het moeten houden bij het registreren van wat we zien op het gezicht van Krieps, maar helaas vindt Cambet het nodig dat telkens ook nog eens in dialogen te gaan onderstrepen. We begrijpen dat dit een analyse is van de manier waarop de maatschappij vrouwen – en zeker moeders – dwingt in een bepaald patroon, maar in plaats van dat te laten groeien uit de situaties en het acteerspel van Krieps, kan Love Me Tender het niet laten dat ook nog eens nodeloos te expliciteren.
Dat levert een hybride film op die voortdurend oprecht knappe momenten afwisselt met veel te illustratieve tekst: een heel mooi en veelzeggend shot van twee wachtende moeders in een sociaal ontmoetingscentrum had moeten eindigen met dat ene beeld dat alles duidelijk maakt, maar helaas verwatert de scène weer maar eens in de kijker nog eens extra duidelijk maken waar het om gaat. Heb meer vertrouwen in de kracht van beeldtaal en minder in die van letterlijke toelichting, zou iemand Cambet toch eens moeten suggereren voor een volgend filmproject.
