Mensen, wat kunnen ze toch vermoeiend zijn. De Australische Courtney Barnett was zichzelf wat beu en verhuisde dan maar prompt naar LA, enkele duizenden kilometers verder. Het verslag van die omwenteling valt nu te beluisteren op haar nieuwe album Creature of Habit. Fris, fruitig en ongezouten. Nutri-Score A, jazeker!
Wat zijn we blij dat er in deze tijden van grootspraak, leugenarij en posing cultuur nog artiesten zijn die het gewoon willen hebben over die broodjesbar op de hoek. In deze categorie kunnen we Courtney Barnett warm aanbevelen; haar songs voelen aan als even lullen tegen de buurvrouw bij het buitenzetten van het afval. Dat laatste was tot op heden in de praktijk wel wat lastig, gezien Barnett in Australië woonde. Al kunnen we u – toch gedeeltelijk – geruststellen: intussen is ze verhuisd naar LA. Nog steeds niet bij de deur, maar toch al halfweg!
Goed, terug over naar Barnett. Al sinds haar heerlijk treffende debuut Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit uit 2015 mag de verlegen Australische gerust de Montaigne van de indiepop genoemd worden. Ze weet alledaagse mijmeringen en existentiële vragen op meesterlijk humoristische wijze te verpakken, en dat ondersteund door het soort potige slacker rock waarvoor we onze voeten niet moeten vegen.
Benieuwd dus hoe de kleine Aussie het ervan af brengt in LA, de stad waar elke inwoner zo mogelijk nog luider kan toeteren dan zijn of haar Hummer. De album teaser beloofde alvast een nieuwe Barnett: De oorworm “Stay In Your Lane” is een heerlijk vuile indieswinger, recht voor de raap. We beelden ons een uitdagende Barnett in, getooid in een spannende leren broek en gouden Ray Ban op de neus.
Zo’n vaart blijkt het echter niet te lopen op Creature of Habit. De overige nummers klinken meer vertrouwd, al zijn er wel duidelijke evoluties te merken. Zo schijnt de Californische zon ietsje scherper door in de tracks, getuige bijvoorbeeld “Wonder” en “Same”. En kijk, op “Site Unseen” blijkt ze zelfs een begenadigd producer te zijn – zo mooi vloeit haar stem in die van gastzangeres Waxahatchee over.
Slack rocken doet de dame trouwens ook nog steeds als de beste; het is onmogelijk om op “One Thing At A Time” niet de vettige haren van kompaan Kurt Vile te voelen bengelen. Geniet van de rake linkse die ze uitdeelt in de break, geniet van de korzelige solo in de outro, geniet van je blauw oog. Nog van dat? Vooruit dan, “Mantis” tapt uit hetzelfde vaatje maar is minder sterk, en “Great Advice” klinkt haast alsof ze Dry Cleaning achterna gaat. En alsof al die gedaantes nog niet genoeg zijn, krijgen we ook weemoedige bedroom pop te horen in “Mostly Patient” en “Another Beautiful Day”.
Muzikaal worden er nieuwe paden bewandeld, maar tekstueel gaat het net over het onvermogen om te veranderen. Barnett vat het kort samen in “Wonder”: ‘picking up the pieces, stick em back, in a desperate attempt, moving ahead’. Al zou Courtney Courtney niet zijn zonder haar ongezouten mening: sjonge, wat is dat posen vermoeiende boel. ‘I’m doing fine, but my brain is fried, baby you’re right, I’m watching too much TV at night’, zo klinkt het in “Sugar Plum”. Of beluister “Site Unseen”, waarin Barnett ronddwaalt in LA, ver van de vertrouwde heimat. Alles moet ontdekt worden, maar dat is voor later. Nu even op een bankje zitten. Amen, Courtney.
Creature of Habit is dus wel degelijk een nieuw hoofdstuk in de Barnett-saga. Muzikaal gaat het breder, het is rijker geproducet, maar het trouwe DNA gaat niet verloren: catchy riffs, een sfeer van opgehaalde schouders, en witty teksten vol rake observaties. Menselijk en geschoeid in platgetrapte sneakers: daar kan geen AI-model aan tippen. Courtney, veranderen? Doe dat alsjeblieft toch maar kalmpjes aan. Hier, een zak chips en een Netflix-abonnement!
