De release van High Hi’s laatste album Noonday Demon moet uiteraard gepaard gaan met een tour – voorlopig nog van vrij bescheiden omvang. In de Ancienne Belgique gaven de Belgische indielievelingen gisterenavond de aftrap, waarbij er geen twijfel bestond: deze bende gaat vanaf minuut één recht op doel af. Allez Allez!
High Hi is al jaren een ongrijpbare komeet in het Belgisch muziekuniversum. Nu eens goed in het oor nestelende pop, dan weer een venijnige elleboogstoot waarvan ze blij mogen zijn dat de scheids het niet gezien heeft. Net daarom wil de band de tijd nemen om tot een coherent verhaal te komen bij elke nieuwe plaat. Zo levert die versatiliteit op hun recente release Noonday Demon alweer een stap vooruit. De zanglijnen van Anne-Sophie Ooghe en Dieter Beerten zijn nog meer aan elkaar gewaagd, de productie is nog verder uitgekiend en de eighties powerpop wordt verder uitgebreid met breakbeats, funky baslijnen en zelfs een uitstapje richting Steve Lacey-achtige bedroom guitar op het lekkere “Different Daze”.
Heel fijn uiteraard die nieuwe plaat, maar kennen we hen niet vooral als een band die geen enkel podium te groot ziet om eens lekker met de voet vooruit de deur in te bonken? Jazeker, en het is net dat waarop we dan ook hopen op deze bijna-thuismatch in de Brusselse AB. Beste Kurt Overbergh… release the hounds.
Op zich heeft High Hi zichzelf een dankbaar cadeau geschonken op Noonday Demon: die A-kant speelt haast als het ideale eerste deel van een liveset, vol tempo, variatie en catchy songs. Tel daarbij de unieke vormgeving, waarbij de band zich op z’n Bowies bij elke plaat een nieuw alter ego aanmeet – deze keer tot een soort post-apocalyptische legerbrigade. En jawel, we krijgen meteen “Ready??” en “Running” aan een tempo en een volume waarbij wij geschrokken onze oordopjes laten vallen – iets waar we nog veel spijt van zullen krijgen.
Want ja, het resultaat klinkt bulky – hier en daar misschien zelfs wat té, wat betreft de geluidsmix. De toevoeging van producer en vriend Daan Schepers in de liveband is er een die kan tellen: hij legt een solide basis van elektronica, beats en riffs die de band de vrijheid geeft zich volledig te laten gaan in de show. En dat doen ze: bassist Koen Weverbergh zit al braafjes aan zijn tienduizend stappen bij het einde van het derde nummer “94A9”, en ook de war face van drummer Dieter Beerten en het enthousiast gekir van zangeres Anne-Sophie Ooghe bewijzen dat de band er zin in heeft. Misschien zelfs iets te veel – in elk van de eerste drie nummers moeten de handjes op elkaar.
Hierna worden wat ommetjes gemaakt langs onder andere “Arrival” en “Return To Dust”. Het tempo blijft hoog, maar hier en daar bemerken we wat nervositeit bij het trio waardoor de energie van de band soms lijkt te dienen om zichzelf op te peppen. Mogelijk helpt het niet dat de zaal voor een groot deel met vrienden gevuld is die duidelijk veel aan elkaar te vertellen hebben – het nadeel van zo’n sympathieke bende te zijn, hé.
Gelukkig worden we vaak genoeg tot de orde geroepen. Zo is er geen ontkomen aan de minutieus strakke baslijn in “??How” of het spooky sfeertje in “Scammers” – denk: Joy Division meets Alien. En wat gezegd van het aandoenlijk gebrachte “Without The Words”, waarin Beerten en Ooghe zij aan zij het publiek bezingen. Samen sterk, in deze rave aan het einde van de wereld.
Afgesloten wordt er zoals verwacht met “All Cool All Fine”, getooid in een nagelnieuw jasje dat nog completer, imposanter en harder klinkt. Wat hebben wij genoten van die uitgerekte outro vol chaos. Beste Daan Schepers, het is geleden van Mauro Pawlowski dat we nog eens iemand een Telecaster Thinline zo hebben zien mismeesteren.
Slechts een uurtje muziek wordt nog even aangevuld met een korte bisronde waarin we vooral “240p(feedback)” onthouden als een soort sonische dreun zoals bijvoorbeeld Aurora ze al eens uitdeelt, de a capella intro van “Daggers” waarin we Madonna’s “Like A Prayer” zien opdoemen, en het slot van datzelfde nummer waarin Ooghe de titel veruitwendigt door het publiek in te springen en de massa als het ware als menselijke dagger te doorboren.
En zo eindigt het avondje High Hi netjes op tijd voor nog een drankje achteraf. We kregen een goede, complete show te bikken en dat lusten we altijd. Laten we hopen dat er nog wat speeldata toegevoegd worden, zodat de bulderende powerpoptrein helemaal vertrokken geraakt tegen de festivalzomer. Gesproken over treinen, snel leeg dat drankje, zodat ik de laatste niet mis! Ready?? Running!
