Take two! Amper anderhalf jaar geleden vuurde STONE hun eerste langspeler Fear Life For A Lifetime op de wereld af. Tegenwoordig beschouwen ze die naar eigen zeggen echter meer als een mixtape. Nu krijgen we hun furieuze tweede worp AUTONOMY op ons bord, waarop, om hun punt hard te maken, zelfs doorbraaksingle “MONEY (HOPE AIN’T GONE)” een plekje netjes in het midden kreeg. En sollen met deze rockers, we laten het graag aan dapperdere pennen over. Laten we dit voor de lieve vrede dus maar een recensie van het onofficiële debuut van de band noemen.
De titeltrack valt weinig subtiel met de deur in huis. Een epos op z’n STONE’s: we krijgen religieuze beeldspraak (“The burning bush”), een verrassend, funky brugje en een refrein met scandeerfactor 10 dat steeds grootser aanzwelt. “AUTONOMY” fungeert als visitekaartje-slash-intentieverklaring. Na een publieke break-up met de platenbonzen van Polydor, die hen nogal kort hielden, wil de band tonen dat ze het zelf beter kunnen. Spoiler alert: dat blijkt ook effectief het geval. Even vooruitspoelen naar track acht, het woeste “MOULIN ROUGE”. De grungy diss track vormt een van de highlights van dit wraakstuk, met zijn puntige metaforen die etaleren hoe scherp frontman Fin Power zijn pen precies kan slijpen. “Shoot an arrow through the red arches / As I take off my rose tinted glasses / I no longer write for the masses” – Voor wie het nog niet helemaal ziet: zoek vooral het logo van het platenlabel eens op. Bonuspunten voor hoeveel Engelse woorden de Scouser dwong tot rijmen op ‘Moulin Rouge’ in het dreigende refrein dat een grimmiger, gruiziger neefje van Green Velvets “La La Land” had kunnen zijn.
Terug naar “MONKEY SEE MONKEY DO”, het gebalde rockanthem dat al een paar maanden naarstig op de Belgische radiogolven surft. U kent het dus, u wéét wat voor oorwurm het is, met z’n leuke ratatata’s en falalalala’s. “STACK UP THE REASONS” en “ROCKMOUNT” zijn al even dolle pret, die niet eens bedorven wordt door zwaardere thema’s zoals verslavingen en comedowns. Voor “NEVER AGAIN” zoekt de groep het dichter bij de hardcore en bouwen gitarist Elliot Gills en drummer Alex Smith een geluidsmuur met bijna metalallures. Sarah Surrages rotaanstekelijke baslijnen die op tijd ademruimte krijgen, maken het nummer dan weer helemaal STONE – zie ook het poppy “TRUMAN” verderop, dat met z’n meer laidback attitude voor de nodige verfrissing zorgt.
Zo lijkt het een plaatlang door te zullen gaan, tot ze met “AUTONOMOUS” en “FREEZING” op de proppen komen. Die eerste: een elektronischer intermezzo dat op een prikkelende manier clasht met hun punkrocksound. De laatste: een pakkend kwetsbare net-niet-ballad over afkicken die het album zachtjes naar een slot leidt, zowaar met een fade out. Fijne bonus, want hadden we niet zien aankomen van een micdropband als deze.
AUTONOMY is 100% fun, een beetje schreeuwerig (de alomtegenwoordige hoofdletters zijn niet misplaatst), maar vooral een plaat met een hart. Zo eentje die we eigenlijk als prille tiener hadden willen meemaken om helemáál om te zijn. De mannen en vrouw van STONE zijn op hun onweerstaanbaarst als ze een beetje (heel) kwaad zijn. Strootje trekken voor wie hen voor hun volgende opnamesessies op de kast moet jagen?
STONE staat op 10 april in de Ancienne Belgique,10 juli op Cactusfestival, 11 juli op Rock Zottegem en op 24 juli op Rock Olmen.
