Van het prille moment dat hun single “Money (Hope Ain’t Gone)” hier voet aan wal zette, heeft rockminnend België de Britten van STONE innig omarmd. Intussen kon de band onder andere de main stages van Rock Werchter en Pukkelpop, een zo goed als uitverkochte AB, en nu ook een tweede plaat op hun conto schrijven. Klinkt als veel op korte tijd, maar zo voelt het voor frontman Fin Power totaal niet. “Ik wil het constant beleven, ik hou niet van pauzes.”
enola: AUTONOMY is er al vrij snel na jullie debuut.
Power: “De eerste was eigenlijk geen debuutplaat, maar een mixtape. Er was niks samenhangends aan. Niet om er respectloos over te doen. Ooit word ik wel weer verliefd op dat eerste album, maar het was gewoon een mix van nummers die ons toenmalige label goed vonden klinken. Er was geen verhaal. Deze hebben we als band samen geschreven over een periode van zes maanden en is écht een album. Heb je een favoriet nummer?”
enola: Naar mijn gevoel klinkt deze inderdaad instinctiever dan Fear Life For A Lifetime, meer alles-of-niks. Ik hou wel van het rauwe van “MOULIN ROUGE”.
Power: “Oh, da’s een hele goeie. Ik denk dat het onze openingssong wordt op tour. Echt een diss track. Elke zin is helemaal intentioneel en volledig gericht op onze oude platenmaatschappij. Het was het eerste nummer dat ik schreef voor dit album, een week na de release van onze vorige. Het was een instinctieve woedereactie. Ik zat op de grond in een gym in Brighton met mijn telefoon, de ene lyric na de andere te schrijven. “More unstable than a record label / As I take off my rose tinted glasses / I no longer write for the masses”, “Shoot an arrow through the red arches”, zoals het logo van Polydor, weet je wel. Het zit vol metaforen en verwijzingen, tot de champagne op mijn shirt die qua kleur matchte met de gele zonnebril die ik aanhad de dag dat we tekenden. Maar ik wil de mystiek hier eigenlijk niet te veel de kop indrukken.”
enola: Liet het label jullie doorbraaksingle “Money (Hope Ain’t Gone)” niet op jullie debuut zetten, en is de centrale plek op jullie nieuwste zo ook een beetje een wraakactie?
Power: “Spread betting was waarom ze ons in den tijde onze grootste nummers, zoals ook “Leave It Out”, niet op Fear Life For A Lifetime lieten plaatsen. Ze geloven dat je meer kans maakt op een TikTok hit als je meer aparte songs uitbrengt, echt belachelijk. Het is fast fashion. Ze willen geen tijd steken in langspelers. Maar bands brengen geen negen EP’s en 40 singles en een mixtape uit. Ze schrijven albums. Da’s waarom de major labels aan het doodbloeden zijn. Kijk naar de bands die het nu echt gemaakt hebben. Fontaines D.C., Wunderhorse, Idles, The 1975, Geese, Wolf Alice … Ze zitten allemaal bij een independent, geen grote platenmaatschappij.”
“Om eerlijk te zijn, het feit dat we “MONEY” nu op ons album mochten zetten, is wel het ene ding waar we Polydor wat krediet voor moeten geven. Ik heb moeten vragen of we het effectief konden gebruiken op deze plaat, en het was waarschijnlijk hun goed recht geweest om te weigeren. Mogelijks dachten ze gewoon ‘we willen echt van die gast zijn gezeur af’ en hebben ze daarom meteen ingestemd.”
enola: Daarnet zei je dat je het nog wat mysterieus wil houden, maar die steken naar Polydor toe lijken me toch vrij duidelijk. Heb je eerder dingen gedeeld waar je later spijt van had?
Power: “Waarschijnlijk wel. Er staan metaforen op ons album die eigenlijk 100% oversharing zijn, en ik ga jou of gelijk wie niet vertellen waar ik het over heb. Ik ontken in elk geval alles. Aan de andere kant, je mag ook niet alles wat een artiest schrijft voor waar aannemen. Dan zou Jim Morrison bijvoorbeeld een echte psychopaat zijn. Ik deel heel veel, maar soms zeg ik één ding en bedoel ik iets volledig anders. Of ik ergens spijt van heb? Amper. Misschien een paar lyrics gelinkt aan gevoelens die ik nu niet meer heb. Sommige nummers speel ik daardoor niet meer live. Ik ga weer niet zeggen welke. Nu, als het echt om onze grootste hit zou gaan, zou ik het toch brengen hoor. Want eigenlijk ontkoppel ik de betekenis van de teksten sowieso wel als ik perform.”
enola: Hoe breng je die emoties dan geloofwaardig over live, als je de betekenis in je hoofd uitzet?
Power: “Die komen meer van het performen op zich, denk ik, van wat ik zie. Als ik “MONEY” zing, denk ik niet aan de woorden, maar kijk ik naar het publiek dat ze voelt. De reactie, daar word ik emotioneel van. Mensen kunnen zich vast niet voorstellen hoezeer ik vergeet dat ik degene ben die aan het performen is, wanneer ik op een podium sta. Ik kijk naar de massa die zich amuseert, als ik iemand met een bordje zie, of iemand echt zie genieten, en da’s wat ik eruit haal. Er zijn wel momenten, zoals onze eerste Rock Werchter, waarvan ik me nog sterk herinner dat ik zag hoe hard die mensen van ons hielden en toen besefte hoe goed het Engels van de Belgen is. Ik dacht toen aan de woorden die ik zong, en hoe emotioneel die eigenlijk waren – weet iedereen eigenlijk waar ik het over heb? En het publiek knikte gewoon van ‘uhu’. Dat is het moment waarop het klikte en ik besefte dat we een Belgische fanbase hadden. En toen liet onze radiopersoon weten dat we nummer 1 waren in De Afrekening, en ik wist toen niet eens wat Studio Brussel was.”
enola: Als je hier tegenwoordig je radio aan durft te zetten, hoor je “MONKEY SEE MONKEY DO”.
Power: “Dat heb ik hier in het VK dus nog nooit meegemaakt. Ik weet dat we aan deze kant van de oceaan wel gespeeld worden, maar niet tijdens de populaire uren of zo. Mensen zeggen altijd dat Editors ook zo’n band is die hier in hun thuisland geen potten breken, maar bij jullie enorm is. Ik kan echt niet wachten tot de AB. Ik zag video’s gezien van Turnstile die er onlangs stond en ben al aan het visualiseren hoe STONE er gaat staan. Ik zie mezelf al vanaf die balkons crowdsurfen.”
enola: Jullie staan deze zomer ook op Cactusfestival, samen met Zwangere Guy, van wie je onlangs muziek deelde op je socials.
Power: “Oh, ik hou van hem. Ik zag Pien (Lefranc, n.v.d.r.) foto’s van hem posten, en ik herkende hem want ik had hem denk ik al ontmoet, dus ik heb zijn platen opgelegd. Ik wil een song brengen met hem. Dat zou echt cool zijn, een feature op “MOULIN ROUGE”. Ik ga het manifesteren en die bal aan het rollen brengen. Misschien wil hij ook wel wat Britse luisteraars.”
enola: Ik zie het al helemaal voor me. Thematisch hebben jullie ook overeenkomsten – op AUTONOMY gaat het vaak over verslavingen en afkicken.
Power: “Absoluut. “ROCKMOUNT” gaat over typische domme rockband ruzies na een tour, waarin ik in mijn hoofd steeds maar weer over alle verwijten ging. “Two weeks of splurging between the holidays.” Ik was twee weken lang in m’n eentje, die terugkeer naar de realiteit aan het overdenken. “MONKEY SEE MONKEY DO” gaat over jezelf niet kunnen controleren. In “FREEZING” heb ik dan weer over de dag dat ik overal mee gestopt ben, misschien een van mijn favoriete songs die ik ooit schreef. We hadden eerst het idee om de plaat af te sluiten met “MOULIN ROUGE”, maar met “FREEZING” hebben we denk ik de hoofdvogel afgeschoten. Die melodie raakt ergens iets heel diep, en ik had het gevoel dat dat het einde was.”
enola: Ik was aangenaam verrast door die fade out waarmee jullie je album neerleggen. Zag ik niet aankomen bij zo’n in your face, micdrop type band als jullie. Dat elektronischere intermezzo “AUTONOMOUS” was ook zo’n verrassing. Is dat een kant die jullie in de toekomst meer gaan exploreren?
Power: “Dat hele stuk kwam bij me op in een droom, echt de laatste dag in de studio, en ik dacht komaan, we doen dit gewoon. Het klopte. Waarschijnlijk gaan we nog wel wat prutsen met elektronische muziek. Volgens mij zullen we de begaande paden wat meer verlaten van nu of aan, maar welke weg we precies opgaan, wie zal het zeggen? Sowieso moeten de songs nu even laten ademen. Met Fear Life For A Lifetime hebben we dat niet gedaan – we hebben er niet echt mee getoerd, het gewoon gereleased en verdergegaan. Dit album heeft nog wat tijd nodig, denk ik.”
enola: Bang dat het te snel gaat?
Power: “Ik zou het geweldig vinden als het sneller ging. Helaas is dat een slechte eigenschap van me. Van buitenaf ziet iedereen altijd de snelheid. Maar voor mij is het een obsessie. Dankbaarheid is dus een heel belangrijk onderdeel van het proces. Anders word ik gek. Oké, ik ben geduldig. Het is niet dat ik denk oh, main stage Rock Werchter, dan naar Pukkelpop, alsof het niets is – dat is echt terrein dat we totaal niet normaal vinden. We hebben nog maar iets van negen shows gespeeld in België en we staan op het punt om de grootste zaal in de alternatieve rockscene uit te verkopen, ik neem dat echt niet als vanzelfsprekend, integendeel. Er zullen vast veel jonge Belgische bands zijn die die kans ook heel graag willen grijpen, en soms denk ik: oh, wij zijn gewoon zo’n arrogante buitenlandse band uit Engeland die denkt dat we de beste ter wereld zijn. Ik denk dat het komt doordat ik een gezonde dosis zelfbedrog in mij heb die alles tegelijk wil. De zegen en de chaos. Daardoor ben ik deels gekomen waar ik nu ben. Want als mijn manager of wie dan ook me zegt dat ik misschien wat rustiger aan moet doen, want ik wil niet vallen, dan ren ik juist sneller. Dan neem ik risico’s waardoor ik het beter doe. Dus ik ben dankbaar voor waar we nu zijn, maar ik geloof diep in mijn hart dat ik het allemaal tegelijk aankan. Ik wil niet ondankbaar, arrogant of zelfingenomen overkomen door te zeggen dat ik meer wil, maar ik denk dat ik er gewoon klaar voor ben, snap je? Ik wil het constant beleven, ik hou niet van pauzes. Sorry, monoloog.”
enola: Ik apprecieer de passie! Matcht jullie nieuwste plaat. Waarom moeten mensen nog luisteren?
Power: “Weet je, het maakt niet zo veel uit wat ik hierop antwoord. Het gaat sowieso moeilijk zijn om mensen te overtuigen als ze er uit zichzelf niet naar willen luisteren. Ik denk als iemand de plaat oplegt en goed vindt, dat zij dat wél gaan doen, anderen overtuigen. Het vindt z’n weg wel op een natuurlijke manier. Dat is echt de meest muzikantachtige manier om die vraag te beantwoorden. Maar je kan niet veranderen wat je bent natuurlijk. Kijk, ik denk dat ‘ie fucking banging is, en als je niet luistert, mis je iets.”
STONE staat op 10 april in de Ancienne Belgique, 10 juli op Cactusfestival, 11 juli op Rock Zottegem en op 24 juli op Rock Olmen.
