Op 29 januari 2024 ontvangt de Palestijnse Rode Halve Maan een oproep vanuit Gaza. Eerst is er de stem van een volwassen vrouw die na hoorbaar mitrailleurvuur wegvalt. Kort nadien krijgen de hulpverleners een zesjarig meisje aan de lijn dat tussen de lijken van de anderen in een auto ligt en wacht om gered te worden door een ambulance. Vanuit het kantoor van de hulporganisatie begint de wanhopige poging om via omwegen van het Israëlische leger een gegarandeerde veilige doorgang te krijgen voor de ziekenwagen. Het is een gevecht tegen zinloze bureaucratie, onbegrip, vijandigheid en ook het eigen morele kompas.
The Voice Of Hind Rajab is gebaseerd op de authentieke geluidsopnames van de gesprekken, en op getuigenissen. Het mag heel duidelijk zijn: de hier getoonde gebeurtenissen zijn wraakroepend en dienen in de sterkst mogelijke termen te worden veroordeeld. Dat wil echter nog niet zeggen dat dit een goede film is. In de gangen van het Film Fest Gent 2025, waar de prent in Belgische première ging, werd hier en daar al bij het begin van het festival gefluisterd “deze film moét toch de competitie winnen” (wat ook gebeurde), terwijl het niet echt duidelijk was welke basis daar dan wel voor had moeten zijn, tenzij dan een louter politiek-ideologische. Het is soms moeilijk om klaar te stellen dat een film als deze niet goed is, aangezien men er dan maar meteen van uitgaat dat je ook de aanklacht of boodschap die erin besloten ligt, verwerpt. Films dienen echter niet zomaar getaxeerd te worden op hun boodschap – politiek of anders – en stellen dat The Voice Of Hind Rajab eigenlijk maar vrij zwak is, is een uiting van die stelling, niet een oordeel over de boodschap die de film probeert uit te dragen.
Tijdens het eerste kwartier van dit drama zijn er nochtans ontegensprekelijk kwaliteiten: regisseur Kaouther Ben Hania probeert door gebruik van schermopbouw en rack focus – waarbij de focus van de lens in beeld afwisselend scherpstelt op het ene en dan het andere personage – een dynamiek te verlenen aan het gegeven van de hulpverleners die vanuit de isolatie van hun tachtig kilometer verderop gelegen kantoor, het bewuste telefoongesprek voeren met het meisje in Gaza. Het probleem is dat de cineaste vervolgens niet lijkt te geloven in de kracht van haar eigen concept en het volledig begint te ondergraven. In plaats van de troef van de beslotenheid van het kantoor uit te spelen, wordt op een cruciaal moment alles tenietgedaan door dromerige strandbeelden te draperen over het gesprek. Bovendien lijkt de film zo onzeker van de eigen impact dat aan het eind de kans gemist wordt te stoppen met een krachtig auditief moment. In plaats daarvan wordt er ook dan weer buiten het kantoor getreden en als het ware aan de toeschouwer gevraagd of die alles wel goed begrepen heeft, om er vervolgens van uit te gaan dat dat niet het geval is, en het geheel nog eens heel nadrukkelijk te gaan illustreren in een totaal overbodige coda.
Daar komt bij dat de dramatisatie van dit alles bijzonder zwak is. Het spreekt voor zich dat hier gedramatiseerd wordt om de beoogde emotionele impact te vergroten, en daar is uiteraard niks mis mee. Het probleem is dat die ingreep lijdt onder totale overacting. Vooral de actrice die de vrouwelijke helft van het telefonistenduo speelt dat de oproep behandelt, begraaft haar vertolking onder massa’s onnodige opsmuk. Ook de rest van de cast lijdt in meer of mindere mate aan diezelfde kwaal en wordt ook al niet geholpen door het script dat bepaalde zaken wel heel erg nadrukkelijk wil duidelijk maken.
Ja, The Voice Of Hind Rajab behandelt een belangrijk thema dat aandacht verdient. Neen, dit is geen goede – in het beste en vriendelijkste geval een heel matige – film over dat thema.
