Terwijl sommige bands de archief-/reissue-behandeling krijgen voor ze er goed en wel het bijltje bij neergelegd hebben, bleef Hüsker Dü jarenlang dat lot bespaard. Savage Young Dü (2017) verscheen bijna dertig jaar nadat Bob Mould het trio verliet. En als die monolithische box set genereus het gigantische potentieel van het jonge drietal in de kijker zette, dan capteert 4LP/2CD 1985: The Miracle Year, opnieuw verschenen bij het fijne Numero Group, de band op een creatieve en productieve piek. Dat dat gebeurt met enkel live muziek is amper een bezwaar, want de opwinding spat van de release.
Maar eerst kort terug naar de zomer van 1984. Op 3 juli bracht het trio Zen Arcade uit, misschien wel zijn magnum opus (én op die dag een fantastisch een-tweetje met Double Nickels On The Dime van de Minutemen) en een van de meest invloedrijke platen van de Amerikaanse hardcore. Al kan je dat label meteen met een korrel zout nemen. Het furieuze geraas van Land Speed Record (1982) was intussen vervangen door een ontvlambare cocktail van energie én melodie in een invloedrijke spreidstand die de groep een contract bij major Warner opleverde en later de deur openzette voor een legertje bands dat de overstap maakte. Of dat achteraf bekeken een goede zaak was, is stof voor een andere discussie.
Op dat ogenblik was het alleszins opmerkelijk. Het SST-label (thuisbasis van o.m. Black Flag, Meat Puppets en later ook Dinosaur Jr. en Sonic Youth) kon de vraag naar exemplaren van het kritische succes Zen Arcade amper volgen, maar toen New Day Rising en Flip Your Wig verschenen in respectievelijk januari en september 1985 waren pers én publiek helemaal mee. Met de release van twee klassieke albums en de opname van een derde (Candy Apple Grey, dat in maart van 1986 verscheen) verkeerde de band in topvorm en dat werd ook weerspiegeld op het podium. Het concert van 30 januari 1985 – 23 songs en goed voor de eerste helft van 1985: The Miracle Year – blinkt vooral uit in gretigheid. Tegelijk laat het ook horen dat het gezelschap het liefst in de weer was met nieuwe muziek. Van Zen Arcade, amper een half jaar eerder verschenen, werden slechts twee songs gespeeld (Moulds gechargeerde “Broken Home, Broken Heart” en Grant Harts neerslachtige “Pink Turns To Blue”). Van New Day Rising acht, van het nog te verschijnen Flip Your Wig ook al vijf.
23 songs. Geen noot wordt verspild, geen woord te veel gesproken. De nummers volgen elkaar op aan een rottempo, vormen een haast ononderbroken suite van manische gitaarrock. “New Day Rising” hamert de boel open, net als op het album. Vervolgens eerst het poppy “It’s Not Funny Anymore” (uit Metal Circus) en de titeltrack van Everything Falls Apart, om dan terug te keren naar 1985. “The Girl Who Lives On Heaven Hill”, “I Apologize”, “If I Told You” en “Folklore” worden gespeeld met het mes tussen de tanden en de versterkers op tien. De (samen)zang hapert hier en daar, maar je voelt de opwinding die kwam kijken bij het aanboren van een nieuwe inspiratie. Harts hypnotiserende “Diane” is een hoogtepunt, en het Flip Your Wig-triootje dat volgt – “Hate Paper Doll”, “Green Eyes” en “Divide And Conquer” – laat horen dat die plaat eigenlijk nog veel geschikter was als major-debuut dan het gestroomlijnde, maar inconsistente Candy Apple Grey.
De fascinatie met de late jaren zestig (toen amper een generatie in het verleden) krijgt het laatste woord. Een wat rommelig “Helter Skelter” klinkt alsof ze vlak voor het concert luisterden naar Led Zeppelins “Immigrant Song”, terwijl “Ticket To Ride” (opnieuw The Beatles) en “Love Is All Around” (Sonny & Cher) de liefde voor de pure melodie benadrukken, ook al is die dan bedekt in een overstuurde, gruizige sound die als een vette saus over de fruitsmaken gekwakt wordt. Die sound geeft iets meer krediet aan bassist Greg Norton, maar overstijgt maar net de betere bootlegkwaliteit, ondanks het oplapwerk.
Het is meteen ook de grootste bedenking bij het tweede deel van 1985: The Miracle Year, dat opnames combineert die op verschillende momenten later in dat jaar gemaakt werden. De wankele klank, die stevig verschilt van concert tot concert, bewijst de songs en performances niet altijd een dienst. Wie niet vertrouwd is met het gros van de nummers kan zich soms afvragen waar het genie van Hüsker Dü exact zat. Het vuur blijft tastbaar, maar bandklassiekers “Sorry Somehow”, “Celebrated Summer” (werd nostalgie ooit eerder bezongen met die mix van zoet en bitter?), “What’s Going On”, “Flexible Flyer”, “Flip Your Wig” en enkele andere songs zijn er vooral voor de fans die geen noot en uitvoering willen missen. In tegenstelling tot bij Savage Young Dü vallen er hier amper ontdekkingen te rapen. “All Work And No Play” en “Misty Modern Days” zijn te drammerig om gelabeld te worden als ‘verborgen parels’, maar daar staat dan weer tegenover dat er geen overlappingen zijn.
Drieënveertig verschillende nummers krijg je te horen. Samen 131 minuten en bijna de volledige Flip Your Wig, het gros van New Day Rising, een greep uit Zen Arcade en Candy Apple Grey en wat parels van vroegere releases. Individueel is er amper een song die de studioversie doet vergeten (en hier en daar is er eentje die, zoals “Eight Miles High”, stevig onder de verwachtingen blijft), maar het gaat hier dan ook vooral over de impact van de live rush en het meesterlijke evenwicht van furie en hooks. Voor niet-ingewijden blijft het machtige SST-drieluik Zen Arcade, New Day Rising en Flip Your Wig dé manier om in te stappen. Degenen die al bekeerd waren, kunnen 1985: The Miracle Year blindelings aanschaffen. De box zal vooral bevestigen, eerder dan verrassen of nieuwe inzichten schenken. De indrukwekkende vormgeving en extra info van Numero Group – intussen uitgegroeid tot een van de meest consistente reissue/archief-labels van het moment – is de kers op de taart. Of, allez, het distortionpedaal dat de boel helemaal openscheurt.
