“This is all there is and all there’ll ever be”; het Schotse Vlure leeft in het nu en voor het nu. In de Witloofbar van de Botanique nam het vijftal met zijn ravepunk een vinnig voorschot op het weekend.
“Vlure heeft rave een donker hol in getrokken, en een flink pak slaag gegeven tot alle cleanheid, alle geliktheid verdween”, schreven we eerder dit najaar nog over debuut Escalate. Donderdag, in de donkerste krochten van de Brusselse Botanique, voorzag de band daar beeld bij: een prettige pandoering, een klets die nazinderde.
“Take it or leave it / I want it euphoric”, begint frontman Hamish Hutcheson daar in het midden van de muzikanten. Die laten de muziek aanzwellen op zijn Fatboy Slims: het gebeurt right here, right now. En die big beat-era echoot ook “Something Real”, waarin de rap van Psweatpants van tape komt zonder dat het stoort. Hutcheson staat immers al lang en breed in het publiek.
“Give me a release”, brult hij opnieuw op de rand van het podium, en dat is de eerste keer dat we die machtige Faithless-synths van Alex Pearson horen. Soms covert de groep al eens “Salva Mea” van de dance-grootheden, niet vandaag. Trance-vibes krijgen we niettemin in “Feels Like Heaven”. “Comment cava?” vraagt de frontman nadien. “Comme ci, comme ci, comme çà, Hamish. Het is nog maar donderdag; morgen werkendag.”
Of niet? “Show Me How To Live” hakt er hier zo bruut in dat het verwondert dat er geen spontane moshpit ontstaat. Daarvoor zijn we misschien net met te weinig in dit donker hol, maar het zal niet aan gitarist/producer/knoppendraaier Conor Goldie hebben gelegen, die zich meer en meer als schaduw-kopman opwerpt. In “Escalate” laat hij hondsdolle breakbeats los, Pearson schiet er een housepiano doorheen.
Dit is de jaren negentig herverteld door punks; een stelletje Gen-Z’ers die de danscollectie van hun ouders hebben ontdekt en daarmee hun eigen verhaal schrijven. Eentje dat gaat over zelfzorg, en het weekend als helend moment. “How To Say Goodbye” wordt dan weer opgedragen aan de vader van Hutcheson, en laat een iets meer ingetogen kant van de band horen; meer meditatief in zijn trance, meer parlando dan scanderen.
Het is een beetje gas terugnemen om verder vooruit te kunnen springen in de laatste bocht. Voor credo “This Is Not The End” duiken zowel Hutcheson als Goldie in het publiek, drummer Carlo Kriekaard heit zijn kit de grond in. De beats klinken als een foodfight tussen Prodigy en Chemical Brothers. Block rockin’? Geen beetje. Het oudje “Shattered Faith” heeft vervolgens de best uitwaaierende synths van allemaal. Goldie en Hutcheson beginnen vooraan ondertussen een duo-act; dolletjes.
Heel even lijkt het na een beukend “Between Dreams” in geen vijftig minuten gedaan, maar dan komt de band toch terug. “Cut It” is het slotakkoord dat deze set nog nodig had. Nog één keer tureluurs draaiende synths, Hutcheson die de boel op stelten zet. Het is nog altijd net geen tien uur, wie wil kan op tijd zijn bed in.
Je voelt dat het niettemin een heel verlengd weekend wordt.
