Zeven jaar na haar laatste wapenfeit keert Lily Allen terug — niet als de guitige rebel van “Smile” of “Not Fair”, maar als een vrouw die het puin van haar eigen leven heeft bekeken en besluit er kunst van te maken. West End Girl is haar meest volwassen, zelfbewuste werk tot nu toe: een album dat breekbaarheid omzet in kracht en melancholie in melodie.
De meest interessante plaat over de pijn van de liefde komt dit jaar niet uit de koker van Taylor Swift, maar wel uit de volledige nasleep rond de breuk tussen Lily Allen en David Harbour. Voor alle boomers die nog steeds vertrouwen op hun digicorder en dvd’s; David Harbour is de Amerikaanse acteur die ondertussen al enkele jaren te zien is als Jim Hopper in Stranger Things.
In de reeks speelt Harbour een voormalig politie-agent met een warm hart, brede rug en een sterke drang naar rechtvaardigheid; of zeg maar zowat alles waarvan hij op West End Girl wordt beschuldigd het niet te zijn. We vatten even kort samen: Harbour en Allen leren elkaar kennen in 2019 en gaan nadien vrij snel samenwonen en trouwen. Fast forward naar 2024; meldingen over ontrouw op regelmatige basis doen de geruchtenmolen op Instagram en TikTok overuren draaien wanneer Allen aangeeft dat het koppel op scheiden staat. Slechts dagen na de eerste meldingen over mogelijke huwelijksproblemen is het effectief zover: breed uitgesmeerde krantenkoppen over ontrouw, verslaving en een huwelijksbreuk geven aan wat iedereen eigenlijk al wist. Het Anglo-Amerikaanse sprookje stond al even op losse schroeven en de prins op de Mustang bleek eerder een schobbejak met een onverzadigbare drang naar seks.
Hoeveel koppels zouden oprecht gelukkig zijn wanneer ze die trouwring over elkaars vinger schuiven? West End Girl doet uitschijnen dat het tussen Allen en Harbour al bij het prille begin niet noodzakelijk koekenbak was. Doorheen het album — van bij de openende titelsong tot “Madeline”, van “Pussy Palace” tot “Beg For Me” — krijg je een eerlijke inkijk in het doen en laten van een getalenteerde muzikant die haar eigen leven en carrière aan het begin van de relatie op pauze zet om haar partner te ondersteunen in zijn plannen. Het is dan ook net in die nummers dat Allen het meeste indruk maakt; een gebroken vrouw die zo objectief mogelijk probeert weer te geven wat een relatie met een toxische man met je kan doen.
West End Girl had net zo goed een opgeblazen klaagzang kunnen worden over wat voor klootzakken mannen kunnen zijn, maar Allen kiest bewust voor een andere aanpak. “What a sad, sad man / It’s giving 4chan stan”; wanneer ze toch net iets meer vilein klinkt, wordt de boosheid verpakt in een verwijzing naar items uit de popcultuur om luchtig te blijven klinken. En toch; hoe rauw en zwaarmoedig al het achterliggende in West End Girl ook is; het resultaat klinkt geen seconde deprimerend, en is eerder een amalgaam van grootstedelijke eenzaamheid na een gebroken hart in een wereldstad waar je niemand anders kent en een oefening in intieme introspectie.
Tien dagen; meer tijd had de Britse niet nodig om het album in te blikken. Volgens interviews die ze ondertussen gaf waren dat tien dagen gevuld met huilbuien tussen de opnames. In het album zingt ze alle schaamte, schuld en schandalen van zich af om op die manier met een schone lei te kunnen starten. Radiohitjes staan er niet op West End Girl, maar je mag er donder op zeggen dat dit album het meest over de tongen zal gaan. Wat ze tot nu toe niet vond na twee gebroken huwelijken en twee verwerkingsplaten, krijgt ze nu misschien eindelijk van haar fans. Of zoals ze het zelf zingt: “Why won’t you beg-beg-beg for me / If you want me to stay / I’ll never leave you”. Lily Allen lijkt gemaakt voor de liefde, maar de liefde niet voor Lily Allen.
Allen gaat in 2026 op tour; er staat voorlopig geen stop in België gepland.
