Bij het lezen van de synopsis van Les Tourmentés, de nieuwe film van de wat onderschatte acteur-regisseur Lucas Belvaux – rijke dame huurt voormalig legionair in om op hem te jagen tegen betaling – denk je spontaan aan The Most Dangerous Game, het verhaal uit 1924 maar ook de vele verfilmingen, inclusief de beroemde Hollywoodversie uit de jaren dertig en die door actiemaestro John Woo met Jean-Claude Van Damme in de hoofdrol. Maar dan start de generiek en blijkt dit wel degelijk een verfilming van een roman die Belvaux zelf schreef en die het bekende verhaal een nieuwe dimensie schenkt.
De plot is nochtans ontegensprekelijk in eerste instantie ontleend aan het kortverhaal van Richard Connell: Skender, een voormalig militair die onder andere in Irak diende, raakte aan lagerwal na zijn scheiding en wordt op een dag van de straat geplukt door zijn voormalige commandant die hem een lucratief voorstel te bieden heeft. Zijn steenrijke bazin is een verwoed jaagster en heeft nu haar zinnen gezet op de ultieme prooi: het opjagen van een mens. Op een brak stuk privéland dat ze bezit in Roemenië, moet Skender dertig dagen in leven blijven. Indien hij sneuvelt, gaat een gigantische geldsom naar zijn gezin, zo niet krijgt hij alles zelf.
Het addertje onder het gras is dat Skender in afwachting van de jacht die zes maand later zal beginnen, reeds een miljoen vooraf krijgt en dus een totaal nieuw leven kan beginnen. Hij zoekt weer contact met zijn zonen en voormalige echtgenote, waardoor alles in een totaal nieuw licht komt te staan. Met die insteek verlegt Belvaux het ‘strijdperk’ waarin The Most Dangerous Game speelt naar een nieuw veld. We krijgen wel degelijk flitsen te zien van de echte ‘jacht’ maar we zijn nooit zeker of dat voorafspiegelingen zijn of fantasieën, want het echte gevecht vindt plaats tussen Skender en zijn ex-vrouw, tussen Skender en zijn oude strijdmakker en tussen die laatste en zijn mysterieuze opdrachtgeefster. Het geld waar alles om draait krijgt hier een ander betekenis en het hele verhaal evolueert naar een psychologische schets eerder dan een avonturenprent.
Belvaux gebruikt daarvoor nog altijd de bewonderenswaardige afstandelijke stijl die films als zijn 38 Témoins of Cavale zo groots maakten, en de beheersing van het breedbeeldformaat is ook nu nog altijd mooi om te aanschouwen. Toch kan je je als kijker niet van de indruk ontdoen dat het met de jaren allemaal wat routineuzer geworden is en vooral dat het superieure stilisme toch niet krachtig genoeg is om helemaal te verdoezelen dat Les Tourmentés soms wat te veel hooi op de vork neemt en uiteindelijk niet helemaal goed weet waarheen met het vele aangebrachte materiaal. Dit is een geslaagd onderkoeld portret over trauma’s dat op interessante wijze speelt met genre-elementen om ze vervolgens weer op te bergen, maar helaas groeit er nooit een écht grootse film uit.
