“Nothing wrong with us, it’s the world that’s broken.” Derde single voor Kae Tempest en omdat het niet genoeg kan gezegd worden, ramt die de boodschap van de eerste er nog eens in: “We been here from the start and we ain’t going nowhere”
“Me and you and our diagnoses: A perfect match in a bag of explosives.” Een barrage aan letters. “C-PTSD, ADHD, OCD and PMDD. Anxious attachment, TBI”, en dan de conclusie: “But it’s the world that’s sick, baby, we’re alright.” Heeft Kae Tempest lang genoeg ongemakkelijk rondgelopen? Is het tijd om daar eens van af te stappen? Wees maar zeker.
“Diagnoses” is wat je krijgt als iemand er eindelijk genoeg van heeft. Als iemand beseft dat het helemaal niet moét, dat verexcuseren. Uiteindelijk: had Michelangelo geen zware Asperger? En wie heeft heel dat fucking plafond volgeschilderd? Jij, normo? Ik dacht het niét. “Diagnoses” is een fuck you van formaat tegen een goegemeente die “doe maar gewoon, dat is al gek genoeg” stelt, een uitdagend, bijna pesterig “er is geen normaal”. En leer daar dan maar mee omgaan.
Vrijdag ligt die hele plaat er. Hou je maar klaar.
