Van “Top Scheme” naar “No Scheme”. Met een tweede single kondigt David Balfe zijn tweede For Those I Love-plaat aan. Het verdriet ging, de woede bleef – maar veranderde.
Je kunt niet eeuwig blijven rouwen, natuurlijk moest Carving The Stone dus uit een ander vaatje tappen dan dat eerste album waarop David Balfe afscheid nam van zijn beste maat. In een Ierland dat nog altijd vierkant draait, nog steeds wordt geregeerd door dezelfde twee partijen meer-van-het-zelfde, is de inspiratie niet ver te zoeken. Balfe legt een lijntje met “Top Scheme”, dat ene nummer op For Those I Love dat in blinde razernij de staat van de Ierse wereld besprak (“How can we not feel this rage? When the therapy costs more than half your wage”) en eindigt bij “No Scheme”; niet helemaal uitgevochten, maar het scheelt niet veel.
Gedaan met knokpartijen dus. “I make peace with the pugilism behind me (…) my lads aren’t hopping out of cars anymore / my lads don’t drink to death in bars anymore / My lads don’t dice themselves with scars anymore”, en dan de mokerslag die het leven altijd uitdeelt: “We’ve all got real jobs”, “A wasted life at 9 to 5”. De synths schuren even ambetant als het leven, Balfe werkt zich in een razernij die past.
En toch zit het hem in dat ene zinnetje, bijna in het begin: “A mother draped in shame that’ll finally take her / And now she’s crying on Instagram Live.” Ik moet denken aan Neil Youngs “She hates her life and what she’s done to it”, en hoe het enige waar je je nog kunt aan vastklampen die andere vaststelling van Balfe is:
“We’re not alone here.”
Carving The Stone is uit op 8 augustus.
