Cineast Mo Harawe, zelf van gemengde Oostenrijks-Somalische afkomst, werpt in zijn langspeeldebuut The Village Next to Paradise een blik op de hedendaagse situatie in zijn geboorteland. De film was te zien op de jongste editie van het Film Fest Gent en krijgt nu met maanden vertraging eindelijk ook een verdiende release in het Belgische bioscoopcircuit.
The Village Next to Paradise opent met een Brits Channel 4 nieuwsbericht over een Amerikaanse drone die een kopstuk van Al-Qaeda uitschakelde ergens op een verlaten landweg in Somalië – wekelijkse, zo niet dan toch regelmatige kost in het land – en focust vervolgens op de protagonist die probeert zijn boterham te verdienen door onder andere graven te delven voor de schuldige én onschuldige slachtoffers die vallen bij de talrijke drone-aanvallen. Hij maakt zich daarmee niet noodzakelijk heel erg populair bij andere lokale bewoners – een aasgier die leeft van andermans leed, weet u wel – maar houdt zichzelf voor dat alles beter is dan verhongeren en het leven en de toekomst van zijn zoon eveneens te hypothekeren. We volgen zijn pogingen om samen met zijn zoontje en de vrouw die bij hem inwoont, een beter leven op te bouwen, een onderneming die soms ook leidt naar wanhopige of dubieuze methodes.
Met een sterke visueel verhalende opbouw laat Harawe in The Village Next to Paradise bewonderenswaardig veel zaken door de kijker zelf ontdekken, eerder dan ze nadrukkelijk voor te kauwen. Er zit heel wat politieke en sociale achtergrond verweven in het drama, maar je hoeft geen expert te zijn in Oost-Afrikaanse politiek om alles te kunnen doorgronden. De pogingen om een eigen zaak te starten, de sociale en economische beperkingen, de lokale geplogenheden en problemen … zaken worden langzamerhand helder zonder dat de film daarom met het vingertje hoeft te staan zwaaien of afglijdt naar louter een saaie illustratie van een didactische lezing. De film is vooral geïnteresseerd in de manier waarop de voorgestelde situaties gewone mensen treft en bedient zich van knap
spel met compositie en kleur om die dagdagelijkse realiteit te representeren. Daaruit groeit een prent die zich traag ontvouwt maar die ook interessantere dingen te vertellen heeft over de regio en politiek dan veel films die meer te koop lopen met die insteek. Dit is dan ook kwalitatief een veel beter werkstuk – en helaas minder in het oog springend op het internationale toneel – dan bekroonde documentaire No Other Land die meer furore wist te maken.
