Louise Courvoisier groeide op in Oost-Frankrijk en liep school aan de Cinéfabrique in Lyon. Haar studentenfilm Mano a Mano uit 2018 wist meteen een prijs in de wacht te slepen op het wereldvermaarde filmfestival van Cannes, waar ook haar jongste prent niet onopgemerkt voorbijging en in de bloemetjes werd gezet.
In Vingt Dieux draait alles om Totone (Clément Favreau), de zoon van een melkboer die veelal rondhangt met z’n vrienden, feestjes afschuimt of meisjes tracht te versieren. Aan dit zorgeloos leventje komt abrupt een einde wanneer het tragische overlijden van zijn vader hem dwingt om snel volwassen te worden en Totone zich moet ontfermen over z’n zevenjarige zusje. Op zoek naar inkomsten besluit de impulsieve tiener zijn energie te steken in het ambachtelijk produceren van kaas, om zo de grote geldsom op te strijken die wordt uitgereikt tijdens een regionale competitie. Dat plan loopt echter niet bepaald van een leien dakje.
Louise Courvoisier schreef het zorgvuldig opgebouwde script van Vingt Dieux in samenwerking met Théo Abadie en Marcia Romano (co-scenariste van Marguerite en het met de Gouden Leeuw bekroonde L’événement). Op narratief vlak begeeft haar langspeelfilmdebuut zich op vrij voorspelbare paden, maar de cineaste houdt het sentiment op afstand en weet het beste te halen uit de landelijke omgeving waartegen het verhaal speelt.
Niet toevallig is dat Courvoisiers gewezen thuisbasis: het pittoreske Jura-berggebied, waarvan de uitgestrekte velden en glooiende heuvels treffend worden weergegeven door cinematograaf Elio Balezeaux. Uitgerekend deze intieme inkijk op het plattelandsleven en de uitdagingen die daarmee gepaard gaan, zorgen voor een frisse insteek.
Courvoisier wisselt sequentieshots af met close-ups, die op hun beurt de gevoelens van de personages moeten overbrengen. Vingt Dieux steunt echter vooral op een reeks degelijke vertolkingen die met veel naturel worden gebracht door de jeugdige cast, bestaande uit niet-professionele acteurs.
In een genreoefening als deze staat authenticiteit dan ook centraal. Je merkt alleszins dat Courvoisier veel voeling heeft met de leefwereld van de jongeren en het leven op de boerenbuiten, dat ze op accurate wijze voor de lens haalt. Hoewel de regisseuse dikwijls de juiste toon weet te vinden en de film zeker zijn kwaliteiten heeft, is het wel allemaal een beetje te braaf en netjes afgelijnd om een echt grote indruk te maken, al laat deze raak geobserveerde coming of age-film zich wel lezen als een mooie verkenning van de adolescentie: de twijfels en onzekerheden die daar onlosmakelijk mee verbonden zijn, de groei naar verantwoordelijkheid en het durven najagen van onze dromen.
